جایگاه کودکان بعد از مرگ
)وَالَّذینَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتهُم ذُرِّیَّتُهُم بِایمانٍ ألحَقنا بِهِم ذُرِّیَتُهُم([1]
و کسانی که ایمان آورده و فرزندانشان آنها را در ایمان پیروی کردهاند، فرزندانشان را به آنان ملحق خواهیم کرد.
پیامبر گرامی6:
عَنْ أعْلاَمِ الدِّینِ لِلدَّیْلَمِیِّ عَنِ النَّبِیِّ6 قَالَ تَجِیءُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ أطْفَالُ الْمُؤْمِنِینَ عِنْدَ عَرْضِ الْخَلاَئِقِ لِلْحِسَابِ فَیَقُولُ اللهُ تَعَالَي لِجَبْرَئیلَ7 اذْهَبْ بِهَؤُلاَءِ إلَي الْجَنَّهِ فَیَقِفُونَ عَلَی أبْوَابِ الْجَنَّهِ وَ یَسْألُونَ عَنْ آبَائِهِمْ وَ اُمَّهَاتِهِمْ فَتَقُولُ لَهُمُ الْخَزَنَهُ اَبَاوُکُمْ وَ اُمَّهَاتُکُمْ لَیْسُوا کَأمْثَالِکُمْ لَهُمْ ذُنُوبٌ وَ سَیِّاتٌ یُطَالَبُونَ بِهَا فَیَصیِحُونَ صَیْحَهً بَاکِینَ فَیَقُولُ اللهُ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی یَا جَبْرَئیلُ مَا هَذِهِ الصَّیْحَهُ فَیَقُولُ اللَّهُمَّ أنْتَ أعْلَمُ هَؤلاَءِ أطْفَالُ الْمُؤمِنِینَ یَقُولُونَ لاَ نَدْخُلُ الْجَنَّهَ حَتَّی یَدْخُلَ أبَاؤُنَا وَ اُمَّهَاتُنَا فَیَقُولُ اللهُ سَبُحَانَهُ وَ تَعَالَي یَا جَبْرَئیلُ تَخَلَّلِ الْجَمْعَ وَ خُذْ بِیَدِ آبَائِهِمْ وَ اُمَّهَاتِهِمْ فَأدْخِلْهُمْ مَعَهُمُ الْجَنَّهَ بِرَحْمَتِي؛[2]
از پیامبر بزرگ اسلام 6 نقل شده است: کودکان مؤمنان در روز قیامت آنگاه که زمان حسابرسی خلایق میرسد حاضر میشوند. خدای تعالی به جبرئیل میفرماید: اینان را به بهشت وارد کن؛ کودکان بر دروازههای بهشت میایستند و از پدران و مادران خود سؤال میکنند. خازن بهشت به آنان میگوید: آنان مثل شما نیستند و گناهان و خطاهایی دارند که باید از آن بازخواست شوند. کودکان صدای خود را با گریه بلند میکنند؛ پس خدای تعالی میفرماید. ای جبرئیل این چه صدای گریه و زاری است که بلند شده است؟ جبرئیل عرض میکند: خدایا! تو خود از من داناتری، اینان کودکان مؤمنان هستند و میگویند ما وارد بهشت نخواهیم شد تا زمانی که پدران و مادران ما وارد بهشت شوند. پس خدای تعالی میفرماید: ای جبرئیل در میان جمع وارد شو و دست پدران و مادران آنان را بگیر و همراه کودکان ـ به خاطر رحمتی که دارم ـ وارد بهشت کن.
امام صادق7:
إذِا مَاتَ طِفْلٌ مِنْ أطْفَالِ الْمُؤمِنِینَ نَادَي مُنَادٍ فِي مَلَکُوتِ السّمَاوَتِ وَالْأرْضِ ألاّ إنَّ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ قَدْ مَاتَ وَالِدَاهُ أوْ أحْدُهُمَا أوْ بَعْضُ أهْلِ بَیْتِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ دُفِعَ إلَیْهِ یَغْذُوهُ وَ إلاَّ دُفِعَ إلَي فَاطِمَهَ(س) تَغْذُوهُ حَتَّي یَقْدَمَ أبَوَاهُ أوْ أحَدُهُمَا أوْ بَعْضُ أهْلِ بَیْتِهِ فَتَدْفَعَهُ إلَیْهِ؛[3]
هر گاه کودکی از مؤمنان از دنیا رفت، منادی در ملکوت آسمان و زمین ندا میدهد که فلانی فرزند فلانی از دنیا رفته است، اگر پدر یا مادر یا یکی از بستگان مؤمن او از دنیا رفته باشد کودک را به نزد او میبرند تا از او پرستاری کند و اگر کسی یافت نشد، او را به حضرت فاطمه(س) میسپارند و آن حضرت، تا زمانی که یکی از پدر یا مادر یا نزدیکانش به او ملحق شوند، از کودک نگهداری میکنند و بعد کودک را به آن فرد تحویل میدهند.
قَالَ إنَّ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَي کَفَّلَ إبْرَاهِیمَ وَ سَارَهَ أطْفَالَ الْمُؤْمِنِینَ یَغْذُوَانِهِمْ بِشَجَرَهٍ فِي الْجَنَّهِ لَهَا أخْلاَفٌ کَأخْلاَفِ الْبَقَرِ فِي قَصْرٍ مِنْ دُرَّهٍ فَإذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ اُلْبِسُوا وَ طُیِّبُوا وَ أُهْدُوا إلَي آبَائِهِمْ فَهُمْ مُلُوکٌ فِی الْجَنَّهِ مَعَ آبَائِهِمْ وَ هُوَ قَوْلُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإیمانٍ ألْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ؛[4]
خدای بزرگ ابراهیم و ساره را متکفل نگهداری از کودکان مؤمنان قرار داده است؛ در قصری باشکوه از درّ بهشتی. و در روز قیامت این کودکان را لباس نیکو پوشانده و خوشبو میکنند و آنان را به پدر و مادرشان هدیه میدهند. این کودکان پادشاهانی هستند در بهشت همراه با والدینشان و این است معنای قول خداوند که میفرماید: «کسانی که ایمان آوردند… فرزندان آنها را به آنان لاحق میکنیم.»
[1] . سوره طور، آیه21.
[2] . محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج۲، ص390، مؤسسه آلالبیت، 1408ق..
[3] . شیخ صدوق، الفقیه، ج۳، ص490، انتشارات جامعه مدرسین، 1413ق.
[4]. همان.
