فرزند مایه انس و اُلفت

فرزند مایه انس و اُلفت

فرزند عنصر مؤثر و آرام بخش است و بر خاطرجمعی خانواده می‌افزاید و والدین را از تنهایی بیرون می‌کشد و وحشت تنهایی شان را تبدیل به انس و آرامش می‌کند. امام صادق(ع) در دستوری برای فرزند دار شدن فرمود:

«اینگونه از خدا بخواهید: اللّهُمَّ لا تَذَرنی فَرداًوَ اَنتَ خَیرُ الوَارثین وَحیداً وَجِشاً فَیَقصُرُ شُکری عَن تَفَکُّری بَل هَب لِی عاقِبَهَ صِدقٍ ذُکُوراً اَو اِناثَاً آنَسُ بِهِم مِنَ الوَحشَهِ وَاَسکُنُ اِلَیهِم مِنَ الوَحدَهِ وَ اَشکُرُکَ عِندَتَمامِ النِّعمَه»^[1]

(ای خداوندی که بهترین وارثان هستی، مرا تنها وامگذار، تنهای وحشت زده، تا نکند از شکرم کاسته شود، بلکه فرجام درست و نتایج سالم، چه پسران و چه دختران، به من کرم فرما. باشد که به وسیله آنها وحشتم به انس و آرامش تبدیل و بیم تنهایی ام با وجود آنها به سکونت و طمأنینه مبدل و بالمال در مقابل کمال نعمتت، شاکر و سپاسگذار باشم.)

حاصل آنکه وجود فرزند مایه آرامش، قوت قلب، و اطمینان خاطر در زندگی است.

[1]– همان – ج 15- ص106