مسجد
)وَ اَنَّ المَسَاجِدَ لِلّهِ فَلا تَدعُوا مَعَ اللهِ اَحَداً([1]
و حقیقتاً مساجد از آن خدا است پس هیچ کس را با خدا نخواهید.
پیامبر گرامی6:
المَساجَدُ سُوقٌ مِن اَسواقِ الآخِرَهِ، قِراها اَلمَغفِرَهُ وَ تُحفَتُها الجَنَّهُ؛[2]
مساجد بازاری از بازارهای آخرت هستند که در آن بر سفره آمرزش مینشینند و با هدیه بهشتی بدرقه میشوند.
اَلمَساجِدُ مَجالِسُ الاَنبیاءِ؛[3]
مساجد، مجالس پیامبران است.
لاتَجعَلُوا المَساجِدَ طُرُقاً حَتَّی تُصَلُّوا فِیها رَکعَتَین؛[4]
مساجد را گذرگاه قرار ندهید، مگر آنکه هنگام عبور، دو رکعت نماز بخوانید.
مَن اَسرَجَ فی مَسجِدٍ مِن مَساجِدِ اللهِ سِراجاً، لم تَزَلِ المَلائِکَهُ وَ حَمَلَةُ العَرشِ یَستَغفِرونَ لَهُ مادامَ فی ذلکَ المَسجِدِ ضَوءٌ مِنَ السِّراج؛[5]
هر کس در مسجدی از مساجد خدا چراغی روشن بیافروزد، تا زمانی که روشنایی از چراغ در آن مسجد است، فرشتگان و حاملان عرش برایش استغفار میکنند.
مَن أحَبَّ أن لَاُیُظلَمَ لَحَدُهُ فَلیُنَوِّرِ المَسَاجِدَ؛[6]
هر کس دوست دارد که قبرش تاریک و ظُلُمانی نباشد مساجد را روشنائی کند.
لَحَدیثُ البَغی فِی المَسجِدِ، یَأکُلُ الحَسَناتِ کَما تَأکُلُ البَهیمَهُ الحَشیشَ؛[7]
سخن ناروا در مسجد، حسنات و خوبیهای انسان را میخورد آنگونه که چارپایان، علفها را میخورند.
لا صَلاهَ لِجارِ المَسجِدِ اِلاَ فِی المَسجِدِ؛[8]
برای همسایه مسجد نماز نیست، مگر اینکه در مسجد نماز بخواند.
جَنِّبُوا مَساجِدَکُم مَجانِینَکُم وَ رَفعَ اَصواتِکُم وَ شِراءَکَم و بَیعَکُم والضّالّهَ وَ الحُدودَ والاَحکامَ؛[9]
مساجد خود را از دیوانگان، صدای بلند، خرید و فروش، اعلام پیدا کردن اشیای گم شده و اجرای حدود و احکام قضایی دور نگه دارید.
اِنَّ المَسجِدَ لایَحِلُّ لِجُنُبٍ و لاحائِضٍ؛[10]
ورود به مسجد برای افراد جُنُب و حائض، جائز نیست.
امام علی7:
حَریمُ المَسجِدِ اَربَعُونَ ذِراعاً وَالجَوارُ اَربَعُونَ داراً مَن اَربَعَهِ جَوانِبها؛[11]
حریم مسجد، چهل ذرع و همسایه آن، چهل خانه از چهار طرف است.
مَن وَقَّرَ مَسجِداً، لَقَی اللهُ یَومَ یَلقاهُ ضاحِکاً مُستَبشِراً وَ اَعطاهُ اللهُ کِتابَهُ بیَمینِهِ؛[12]
هر کس حرمت مسجد را حفظ کند، خدا را در روز قیامت با چهرهای خندان و شادمان ملاقات میکند و نامهاش را به دست راستش میدهد.
مسجدیها
)یا بَنی آدَمَ خُذُوا زینَتَکُم عِندَ کُلِّ مَسجِدٍ([13]
ای فرزندان آدم بپوشید زینتهای خود را هنگام حضور در مسجد.
پیامبر گرامی6:
بَشِّرِ المَشّائینَ اِلَی المَساجِدِ فی ظُلَمِ اللَّیل بنُورٍ ساطِعٍ یَومَ القِیامَهِ؛[14]
آنان که در ظلمت شب به سوی مساجد میروند، مژده باد به نوری که (از چهرهشان) در روز قیامت میدرخشد.
یا اَباذَرَ اِنَّ اللهَ تَعالی یُعطیکَ ما دُمتَ جالِساً فِی المَسجِدِ بکُلّ نَفَسٍ تَنَفَّسُ فیه دَرَجَهً فِی الجَنَّهِ؛[15]
ای ابوذر! تا زمانی که در مسجد نشستهای، خداوند برای هر نفسی که میکشی، درجهای از بهشت برایت پاداش میدهد.
یا اَباذَرّ ٍکُلُّ جُلُوسٍ فِی المَسجِدِ لَغوٌ اِلاّ ثلاثهً: قَراءةُ مُصَلٍّ أو ذِکرُ الله تَعالی اَو سائلٌ عن عِلمٍ؛[16]
ای ابوذر! در مسجد هر نشستنی به جز برای سه چیز، بیهوده است: نماز خواندن، ذکر خدا گفتن، سؤال (و بحث) علمی.
اَلجُلُوسُ فِی المَسجِدِ لِإنتِظارِ الصَّلاةِ عِبادَةٌ ما لَم یُحدِث. قیلَ یا رسولَ الله وَ مَا الحَدَثُ؟ قالَ: اَلاِغتِیابُ؛[17]
نشستن در مسجد، در انتظار نماز تا زمانی که حدثی از او صادر نشود، عبادت است. بعضی از اصحاب گفتند: ای رسول خدا حَدَث چیست؟ پیامبر فرمود: غیبت کردن.
امام علی7:
مَن اَرَادَ دُخُولَ المَسجِدِ فَلیَدخُل عَلی سُکُونٍ وَ وَقارٍ فَاِنَّ المَساجِدَ بُیُوتُ اللهِ وَ اَحَبُّ البِقاعِ اِلیهِ؛[18]
هر کس میخواهد به مسجد داخل گردد، با آرامش و طمأنینه وارد شود، چون مساجد خانههای خدا و محبوبترین محلها در نظر اوست.
مَن اَکَلَ شَیئاً مِنَ المُؤذِیاتِ ریحُها فَلا یَقرُبَنَّ المَسجِدَ؛[19]
هر کسی چیزی خورده است که بوی آن مردم را میآزارد، به مسجد نزدیک نشود.
فاطمه سلامالله علیها:
اِنَّ النَّبیَّ ـ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ ـ کانَ اِذا دَخَلَ المَسجِدَ یَقولُ: بِسمِ اللهِ اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَاغفِر ذُنُوبی وَافتَح اَبوابَ رَحمَتِکَ؛[20]
هنگامی که پیامبر اکرم ـ صلیالله علیه و آله ـ وارد مسجد میشد، میگفت: به نام خدا، درود خدا بر محمد و آل محمد، خدایا مرا بیامرز و گناهانم را ببخشا و درهای رحمتت را به رویم بگشا.
امام حسین7:
اَهلُ المَسجِدِ زُوّارُ اللهِ وَ حقٌ عَلَی المَزُورِ اَلتُّحفَةُ لِزائِرهِ؛[21]
اهل مسجد زائران خدا هستند و بر زیارت شونده است که به زائرانش هدیهای بدهد.
امام صادق7:
مَن مَشَی المَسجِدَ، لَم یَضَع رِجلَهُ عَلی رَطبٍ وَلا یابسٍ اِلاّ سَبَّحَت لَهُ الارضُ؛[22]
هر کس به طرف مسجد برود، پایش را بر هیچ تر و خشکی نمیگذارد، مگر اینکه زمین برای او تسبیح میگوید.
امام رضا7:
اِنَّ الجنَّةَ وَ الحُورَ لَتَشتاقُ اِلی مَن یکسِحُ المَسجِدَ أو یَأخُذُ مِنهُ القَذی؛[23]
بهشت و حوریان بهشتی مشتاق کسی هستند که مسجد را تمیز کند یا آلودگیهای آن را بگیرد.
[1] . سوره جن، آیه18.
[2] . بحارالانوار، ج84، ص4.
[3] . مستدرکالوسائل، ج3، ص363.
[4] . وسائلالشیعه، ج3، ص553.
[5] . من لایحضره الفقیه، ج1، ص169.
[6] . مستدرک، ج3، ص385.
[7] . مستدرک الوسائل، ج3، ص371.
[8] . وسائل الشیعه، ج3، ص478.
[9] . من لایحضره الفقیه، ج1، ص169.
[10] . کنزالعمال، ج7، ص668.
[11] . وسائل الشیعه، ج3، ص484.
[12] . بحارالانوار، ج84، ص16.
[13] . سوره اعراف، آیه 31.
[14] . مستدرکالوسائل، ج3، ص363.
[15] . بحارالانوار، ج83، ص370.
[16] . بحارالانوار، ج83، ص370.
[17] . بحارالانوار، ج83، ص384.
[18] . من لایحضره الفقیه، ج1، ص170.
[19] . وسائل الشیعه، ج3، ص502.
[20] . بحارالانوار، ج84، ص23.
[21] . کلمة الامام الحسن، ص41.
[22] . بحارالانوار، ج84، ص13.
[23] . مستدرکالوسائل، ج3، ص385.
