اندیشه بنان

 

 

رفاقت باکسی که سود دینی ودنیایی داشته باشد

در جای خود  اثبات شد که دوست ورفیق باید خیر ومنفعتی داشته باشد  وکسی که هیچ سودی ندارد  نه مادی ونه معنوی  ونه دنیایی ونه آخرتی نباید با او پیوند دوستی بسته شود.

حال  در این بحث  متذکر می شوم که دوست باید برای انسان منفعت دینی داشته باشد  واگر منفعت دینی نداشت لا اقل منفعت و خیر دنیایی داشته باشد وگرنه باید از او جدا شد .

روایتی است از پیامبر (ص) که فرمود:

مَن لَم تَنتَفِع  بِدینِهِ  وَ دُنیاهُ لا خَیرَ لَکَ فی مُجالَسَتِهِ .

آنکس که از دین ودنیای او سودی نمی بری همنشینی با او برایت خیری ندارد. (بحار الانوار ، ج 77،ص 47 ،ح3) میزان الحکمه ، ج 6 ، ص 197 )

یعنی باید باکسی مجالست وهمراهی کنی  وباید با کسی  باشی که بتوانی از دیانت  وتدین او بهره ببری   واگر دیانت نداشت لا اقل از دنیای او بهره مند باشی .  حال کسی که نه خیر دینی دارد ونه خیر دنیایی از رفاقت با او  بر حذر باش.

انسان باید با همجنس وهم مرام  وهمکیش خود رفیق شود چرا که این یک قاعده است  ورشد انسان در بودن با همجنس است  “چون کبوتر با کبوتر باز با باز  کند همجنس با همجنس پرواز”

امام علی (ع) می فرماید:

لا یَصحَبِ الاَبرارَ  اِلّا نُظَرائَهُم . خوبان تنها با خوبان رفاقت می کنند. (غررالحکم ، حدیث 10604)

ودر روایت دیگر فرمود:

مَن دَعاکَ اِلَی الدّارِ الباقِیَهِ  وَ اَعانَکَ عَلَی العَمَلِ  بِهِ فَهُوَ الصَّدیقُ الشَّفیقُ .

آنکس که ترا به عالم آخرت دعوت می کند  وترا در عمل به عالم آخرت یاری می دهد  پس او دوست مهربان ودلسوز است. (غررالحکم ، ص ح 8775)

حاصل آنکه این روایات وامثال آن حاکی از آنهستند که رفیق  انسان باید متدین باشد  تا انسان از دین او  واحیانا از دنیای او بهره مند باشد.

در جای خود  اثبات شد که دوست ورفیق باید خیر ومنفعتی داشته باشد  وکسی که هیچ سودی ندارد  نه مادی ونه معنوی  ونه دنیایی ونه آخرتی نباید با او پیوند دوستی بسته شود.

حال  در این بحث  متذکر می شوم که دوست باید برای انسان منفعت دینی داشته باشد  واگر منفعت دینی نداشت لا اقل منفعت و خیر دنیایی داشته باشد وگرنه باید از او جدا شد .

روایتی است از پیامبر (ص) که فرمود:

مَن لَم تَنتَفِع  بِدینِهِ  وَ دُنیاهُ لا خَیرَ لَکَ فی مُجالَسَتِهِ .

آنکس که از دین ودنیای او سودی نمی بری همنشینی با او برایت خیری ندارد. (بحار الانوار ، ج 77،ص 47 ،ح3) میزان الحکمه ، ج 6 ، ص 197 )

یعنی باید باکسی مجالست وهمراهی کنی  وباید با کسی  باشی که بتوانی از دیانت  وتدین او بهره ببری   واگر دیانت نداشت لا اقل از دنیای او بهره مند باشی .  حال کسی که نه خیر دینی دارد ونه خیر دنیایی از رفاقت با او  بر حذر باش.

انسان باید با همجنس وهم مرام  وهمکیش خود رفیق شود چرا که این یک قاعده است  ورشد انسان در بودن با همجنس است  “چون کبوتر با کبوتر باز با باز  کند همجنس با همجنس پرواز”

امام علی (ع) می فرماید:

لا یَصحَبِ الاَبرارَ  اِلّا نُظَرائَهُم . خوبان تنها با خوبان رفاقت می کنند. (غررالحکم ، حدیث 10604)

ودر روایت دیگر فرمود:

مَن دَعاکَ اِلَی الدّارِ الباقِیَهِ  وَ اَعانَکَ عَلَی العَمَلِ  بِهِ فَهُوَ الصَّدیقُ الشَّفیقُ .

آنکس که ترا به عالم آخرت دعوت می کند  وترا در عمل به عالم آخرت یاری می دهد  پس او دوست مهربان ودلسوز است. (غررالحکم ، ص ح 8775)

حاصل آنکه این روایات وامثال آن حاکی از آنهستند که رفیق  انسان باید متدین باشد  تا انسان از دین او  واحیانا از دنیای او بهره مند باشد.