یتیم

یتیم

)وَ یَسئَلُونَکَ عَنِ الیَتامی قُل إصلاحٌ لَهُم خَیرٌ([1]

و درباره یتیمان از تو می‌پرسند بگو به صلاح آنان کار کردن بهتر است.

پیامبر گرامی6:

إنَّ فِی الجَنَّةِ دارا یُقالُ لَها دارُ الفَرَحِ لایَدخُلُها اِلاّ مَن فَرَّحَ یَتامَی المُؤمِنینَ؛[2]

در بهشت خانه‌ای هست که آن را شادی سرا گویند و جز آنان که یتیمان مؤمنان را شاد کرده‌اند وارد آن نمی‌شوند.

أ تُحِبُّ أن یَلینَ قَلبُکَ وَ تُدرِکَ حاجَتَکَ؟ اِرحَمِ الیَتیمَ وَامسَح رَاسَهُ وَ أطعِمهُ مِن طَعامِکَ یَلِن قَلبُکَ وَ تُدرِک حاجَتَکَ؛[3]

آیا دوست داری نرم‌دل شوی و به خواسته‌ات برسی؟ به یتیم مهربانی کن و دست محبت بر سر او بکش و از غذایت به او بخوران، تا دلت نرم شود و به خواسته‌ات برسی.

مَن عَالَ یَتیماًَ حَتَّی یَستَغنِیَ عَنهُ أوجَبَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بِذَلِکَ الجَنَّةَ کَمَا أوجَبَ لِأکلِ مَالِ الیَتیمِ النَّارَ؛[4]

هر کس یتیمی را سرپرستی کند تا آن که بی‌نیاز گردد، خداوند به سبب این کار بهشت را بر او واجب سازد، همچنان که آتش دوزخ را بر خورنده مال یتیم واجب ساخته است.

کُن لِلیَتِیمِ کَالأبِ الرَّحِیمِ وَ اعلَم أنَّکَ تَزرَعُ کَذَلِکَ تَحصُد؛[5]

برای یتیم چون پدر مهربان باش، و بدان که هر چه کِشت کنی همان می‌دروی.

خَیرُ بَیتٍ فِی المُسلِمینَ بَیتٌ فِیهِ یَتیمٌ یُحسَنُ إلیهِ وَ شَرُّ بَیتٍ فِی المُسلمینَ بَیتٌ فیهِ یَتیمٌ یُساءُ إلَیهِ أنَا وَکافِلُ الیَتیمِ فِی الجَنَّةِ هکَذا؛[6]

بهترین خانه‌های مسلمانان خانه‌ای است که در آن یتیمی باشد و به او نیکی کنند و بدترین خانه‌های مسلمانان خانه‌ای است که در آن یتیمی باشد و با او بدی کنند، من و سرپرست یتیم در بهشت مانند دو انگشت همراهیم.

ثَلاثَةٌ فِی ظِلَّ العَرشِ یَومَ القِیامَةِ یَومَ لاظِلَّ إلاّ ظِلُّهُ: وَ اصلُ الرَّحِمِ یَزیدُ الله فِی رِزقِهِ وَ یَمُدُّ فی أجلِهِ وَ امرأةٌ ماتَ زَوجُها وَ تَرکَ عَلَیها أیتاماً صِغاراً وَ قَالَت: لاأتَزَوَّجُ عَلی أیتامی حتّی یَموتوا أو یُغنِیهَمُ اللهُ وَ عَبدٌ صَنَعَ طَعاماً فَأضافَ ضَیفَهُ وَ أحسَنَ نَفَقَتَهُ فَدَعا عَلَیه الیَتیمَ وَالمِسکینَ فَأطعَمَهُم لِوَجهِ اللهِ عَزّ وَ جلّ؛[7]

سه کس روز رستاخیز هنگامی که سایه‌ای جز سایه عرش نیست در سایه آن جای دارند، کسی که با خویشان نیکی کند خداوند روزی او را زیاد و عمرش را دراز کند و زنی که شوهرش بمیرد و اطفال صغیری باقی گذارد و وی گوید من با وجود یتیمان خود شوهر نمی‌کنم تا بمیرند یا خداوند آنها را بی‌نیاز کند و کسی که غذایی فراهم آورد و به مهمان بخوراند و پذیرایی او را کامل کند سپس یتیم و فقیر را بر آن دعوت کند و آنها را برای رضای خدا غذا دهد.

ما مِن مائِدَةٍ اَعظَمُ بَرَکَةً مِن مائِدَةٍ جَلَسَ عَلَیها یَتیمٌ؛[8]

هیچ سفره‌ای با برکت‌تر از سفره‌ای نیست که یتیم بر سر آن بنشیند.

[1] . سوره بقره، آیه220.

[2] . نهج‌الفصاحه، ص329، ح864.

[3] . نهج‌الفصاحه، ص160، ح27.

[4] . بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج72، ص4، ح8.

[5] . بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج74، ص171.

[6] . نهج‌الفصاحه، ص470، ح1510.

[7] . نهج‌الفصاحه، ص420، ح1220.

[8] . کنزالعمّال، ح6040.