آنچه که نسبت به همسایه باید پرهیز کرد
- اذیت وآزار همسایه
پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:
مَنْ کانَ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیوْمِ الْآخِرِ فَلا یُؤذی جارَهُ.
کسی که به خدا و روز قیامت ایمان دارد، همسایه اش را نمی آزارد . ( بحارالأنوار، ج 43، ص 62)
- بوی بهشت برآزاردهنده همسایه حرام
پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:
مَنْ آذی جارَهُ حَرَّم اللَّهُ عَلَیهِ ریحَ الْجَنَّةِ وَ مَأواهُ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمَصیرُ.
کسی که همسایه اش را بیازارد، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می کند و جایگاه او جهنم و چه بد جایگاهی است. ( وسائل الشيعة، ج 8، ص 488)
- آزار دهنده همسایه خیر ندارد
پیامبر اکرم (صلی اللَّه علیه و آله) درجواب سئوال اینکه زنی شب هارا به عبادت سپری می کند و صدقه می دهد ولی با زبانش همسایگان را می آزارد فرمودند:
لا خَیرَ فیها . هِی مِن اَهْلِ النَّارِ.
خیر و بهره یی در او نیست. او اهل آتش است.
(جامع السعادات، ج 2، ص 206و مجموعه ورام، ج 1، ص 90)
- همسایه آزار به دور از مرام علوی
امام رضا (ع) فرمود:
ليسَ مِنّا مَن لَمْ يَأمَن جارُهُ بَوائِقَهُ .
از ما نيست كسى كه همسايه اش از شرّ او واز رنج وعذاب او در امان نباشد.
(عيون أخبار الرِّضا ، ج 2، ص24، ح2 )
- اقدام تنبیهی علیه همسایه آزار
مردي نزد پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) آمد و از آزار همسايه اش شکايت کرد. پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) به او فرمود:
اِصبِر. صبور وخویشتن دار باش.
پس از مدتی همان مرد مجددا خدمت حضرت رسید وهمان شکایت را تکرار کرد وحضرت مجددا فرمود: اِصبِر. صبور وخویشتن دار باش.
برای بار سوم مرد برگشت وشکایت خود را تکرار نمود.
این بار حضرت به مرد شاکی فرمود:
إذا کانَ عِندَ رَواحِ النّاسِ إلَي الجُمُعَهِ فَأخرِج مَتاعَکَ إلَي الطَّريقِ حَتّي يَراهُ مَن يَرُوحُ إلَي الجُمُعَهِ فَإذا سَألُوکَ فَأخبِرهُم.
هنگام رفتن مردم به نماز جمعه شما اسباب واثاثیه منزل را در مسیر نماز جمعه قرار بده وهرگاه کسی از شما علت این کار پرسید جریان را صاف به آنان بگو.
مرد شاکی همین کار را کرد وهمسایه موذی اش که از این جریان باخبر شد سریع آمد وگفت:
رُدَّ مَتاعَکَ فَلَکَ اللهُ عَلَيَّ أن لا أعُودَ. اسباب و اثاثيه ات را برگردان. با خدا عهد مي کنم تا ديگر تو را نيازارم.(سفینه البحار ، ماده جور ، ص190) و (کافی، ج 2، ص 668)
- آزارهمسایه برای تصرف مسکنش
پیامبرخدا (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) فرمود:
مَنْ آذَى جَارَهُ طَمَعاً فِي مَسْكَنِهِ وَرَّثَهُ اَللَّهُ دَارَهُ.
هرکس به طمع مسکن همسایه اش او را بیازارد(یعنی آنقدر او را بیازارد تا او مجبور شود خانه خود را به او بفروشد)خداوند متعال ( به عکس) خانه او را نصیب این می کند.
(بحارالانوار ، ج74 ، ص150)
- آنکه به طمع مسکن همسایه خود را بیازارد
پیامبرخدا (صلی الله علیه و آله) فرمود:
مَنْ آذی جارَهُ طَمَعَاً فِی مَسْکِنِهِ وَرَّثَهُ اللهُ دارَهُ.
هر کس به خاطر طمع به مسکن همسایه اش، او را بیازارد، خداوند خانه اش را به ارث او می گذارد.
(بحار الانوار، ج 74، ص 150)
- اذیت همسایه اذیت پیامبر است
پیامبرخدا (صلی الله علیه و آله) فرمود:
مَنْ اَذی جارَهُ فَقَدْ آذانِی وَ مَنْ آذانِی فَقَدْ آذَی اللهَ وَ مَنْ حارَبَ جارَهُ فَقَدْ حارَبَنِی.
هر کس همسایه اش را اذیت کند، مرا آزرده، و هر کس مرا بیازارد، خدا را اذیت کرده است و هر کس با همسایه اش ستیز کند، با من ستیز کرده است.
(مستدرک الوسائل، ج 9، ص 57)
- همسایه آزار ملعون است
امام صادق (علیه السلام)فرمود:
مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَنْ آذَى جَارَهُ.
ملعون است ملعون آن کس که همسایه خود را بیازارد.
(بحار ، ج74 ، ص153)
- همسایه آزار بوی بهشت نمی شنود
پيامبرخدا (صلی الله علیه و آله) فرمود:
وَ مَنْ كَانَ مُؤْذِياً لِجَارِهِ مِنْ غَيْرِ حَقٍّ حَرَّمَهُ اَللَّهُ رِيحَ اَلْجَنَّةِ وَ مَأْوَاهُ اَلنَّارُ.
هرکس به ناحق همسایه را آزار دهد خداوند متعال بوی بهشت را بر اوحرام وممنوع می کند وجایگاهش در قیامت جهنم است.
(وسائل الشیعة ، ج۵ ، ص۳۴۰)
- همسایه آزار بی حیاء
امام صادق (علیه السلام) فرمود:
أَ مَا يَسْتَحْيِي اَلرَّجُلُ مِنْكُمْ أَنْ يَعْرِفَ جَارُهُ حَقَّهُ وَ لاَ يَعْرِفَ حَقَّ جَارِهِ ؟
آیا انسان حیاء نمی کند که همسایه او حق او را بشناسد ومراعت کند اما او حق او را نشناسد و آن راپاس ندارد؟ (کافي ، ج۸ ، ص۱۴۶)
سنگ زدن به سگ همسایه
پيامبرخدا (صلی الله علیه و آله) فرمود:
اِذا اَنتَ رَمَیتَ کَلبَ جارِکَ فَقَد آذیتَهُ.
سنگ پراکنی به سگ همسایه “آزار همسایه” به شمار می آید.
(محجه البیضاء، ج3 ، ص423)
- نتیجه اجتناب از همسایه آزاری
امام صادق (علیه السلام) فرمود:
مَنْ کَفَّ اَذاهُ عَنْ جارِهِ اَقالَهُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ عَثْرَتَهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ.
کسی که از آزار همسایه اش خود داری نماید، خداوند در روز قیامت از گناهانش در می گذرد.
(بحار الانوار، ج 74، ص 150)
- خیانت به همسایه
پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:
مَن خانَ جارَهُ شِبراً مِنَ الأرضِ طَوَّقَهُ اللّه ُ تَعالى يَومَ القِيامَةِ إلى سَبعِ أرَضِينَ ناراً حَتّى يُدخِلَهُ نارَ جَهنَّمَ .
هر كس به يك وجب از زمين همسايه خود خيانت (تجاوز) كند، خداوند متعال در روز قيامت همان را به صورت طوقى آتشين در گردنش افكند و تا هفت زمين به چرخاندش و سپس او را وارد آتش دوزخ كند. (ثواب الأعمال ،ص 331 ، ح 1)
- تضییع حق همسایه
پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:
وَ مَنْ ضَیَّعَ حَقَّ جارِهِ فَلَیسَ مِنَّا.
و کسی که حق همسایه اش را ضایع کند از ما نیست.( وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 488)
- منع ماعون از همسایه
پيامبرخدا (صلی الله علیه و آله) فرمود:
وَ مَنْ مَنَعَ اَلْمَاعُونَ مِنْ جَارِهِ إِذَا اِحْتَاجَ إِلَيْهِ مَنَعَهُ اَللَّهُ فَضْلَهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ ، وَ وَكَلَهُ إِلَى نَفْسِهِ وَ مَنْ وَكَلَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَفْسِهِ هَلَكَ وَ لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ عُذْراً.
هرکس ماعون( لوازم ریز زندگی که به خاطر نیاز به افراد عاریه داده می شود از قبیل بیل وکلنگ وبشقاب ودیگ وسوزن وقیچی وامثال آن ) را از همسایه خود دریغ کند در حالی که همسایه واقعا به آن محتاج است خداوند فضل خود را در قیامت از اومنع می کند واو را به خودش وا می گذارد.
وهر کس خداوند عزیز وجلیل او را به خودش واگذارد تباه می شود وخداوند عزیز وجلیل هیچ عذری را از اونمی پذیرد. (وسائل الشیعة ، ج۵ ، ص۳۴۰)
- دعا علیه همسایه
امام صادق (علیه السلام) فرمود:
لا یُسْتَجابُ لِمَنْ یَدْعُو عَلی جارِهِ وَ قَدْ جَعَلَ اللهُ لَهُ السَّبیلَ اِلی اَنْ یَبِیعَ دارَهُ وَ یَتَحَوَّلَ عَنْ جَوارِهِ.
دعای کسی که علیه همسایه اش نفرین کند، مستجاب نمی شود، در حالی که خداوند راه فروش خانه وخروج از همسایگی را برایش فراهم نموده است.
(مستدرک الوسائل، ج 8، ص 430)
- خوار نمودن همسایه
امام علی(علیه السلام) فرمود:
ما عَزَّ مَن ذَلَّ جیرانَهُ . عزیز نخواهد شد آنکه همسایگان خود را خوار وذلیل کند .
(غرر الحکم ، ج2 ، ص731 واثار الصادقین ، ج 2 ، ص380)
- همسایگان متخاصم در قیامت
پیامبرخدا (صلّى الله عليه وآله وسلّم) فرمود :
اَوَّلُ خَصمَينِ يَومَ القِيامَةِ جارانِ .
اولین دونفری که روز قیامت به مخاصمه برخیزند دو همسايه اند. (محجه البیضاء ، ج3 ، ص422)
