بهشتیان،

بهشتیان

)اِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَعَمِلُوالصّالِحاتِ کَانَتْ لَهُمْ جَنّاتُ الْفِردوسِ نُزُلاً خالِدِینَ فیها لایَبغُونَ عَنْها حِوَلاً([1]

بدرستی کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند باغ‌های فردوس جایگاه پذیرائی آنان است جاودانه در آن خواهند بود و از آنجا درخواست انتقال نمی‌کنند.

پیامبر گرامی6:

اِضمَنوُالی سِتّاً مِن اَنفُسِکُم اَضمَنُ لَکُمُ الجَنَّةَ اُصدُقُوا إذا حَدَّثتُم وَأوفُوا إذا وَعَدتُم وَاَدُّوا إذائتُمِنتُم وَاحفَظوا فُروجَکُم وَغُضُّوا اَبصارَکُم وَکُفّوا اَیدیَکُم؛[2]

شش چیز را برای من ضمانت کنید من هم بهشت را برای شما ضمانت می‌کنم، راستی در گفتار، وفای به عهد، برگرداندن امانت، پاکدامنی، چشم بستن از گناه و نگه داشتن دست (از غیر حلال).

تَنَظَّفوا بِکُلِّ ما استَطَعتُم فَإنَّ اللهَ تَعالی بَنَی الأسلامَ عَلَي النَّظافَةِ وَلَن یَدخُلَ الجَنَّةَ إلاّکُلُّ نَظیفِ؛[3]

خودتان را با هر وسیله‌ای که می‌توانید پاکیزه کنید، زیرا که خدای متعال اسلام را بر پایه پاکیزگی بنا کرده است و هرگز به بهشت نمی‌رود، مگر کسی که پاکیزه باشد.

یا مَعشَرَ شَبابِ قُرَیشٍ اِحفَظُوا فُروجَکُم، اَلا مَن حَفِظَ فَرجَهُ فَلَهُ الجَنَّةُ؛[4]

ای جوانان قریش! پاک‌دامنی پیشه کنید. بدانید هر کس خود را در برابر شهوت حفظ کند، بهشت از آنِ اوست.

یَدخُلُ أهلُ الجَنَّةِ جُرداً مُرداً مُکَحَّلِینَ، أبناءَ ثلاثینَ أو ثلاثٍ و ثلاثینَ؛[5]

بهشتیان در حالی وارد بهشت می‌شوند که بدن‌های کم‌مو و چهره‌ای بی‌مو و چشمانی سرمه کشیده دارند. و سنّشان سی یا سی و سه سال است.

أهلُ الجَنَّةِ جُردٌ مُردٌ کُحلٌ، لایَفنی شَبابُهُم، وَ لا تَبلی ثِیابُهُم؛[6]

اهل بهشت بدنی کم‌مو و چهره‌ای بی‌مو و چشمانی سرمه کشیده دارند. جوانی‌شان از بین نمی‌رود و جامه‌هایشان فرسوده نمی‌شود.

حضرت زهرا سلام‌الله علیها:

قارِیءُ الحَدیدِ، وَ إذا وَقَعَتْ، وَالرّحمانِ، یدعیٰ فِی السَّمواتِ وَالأرضِ، ساکنَ الفِردَوسِ؛[7]

تلاوت کننده سوره حدید و واقعه و الرحمن در آسمان و زمین اهل بهشت خوانده می‌شوند.

امام حسین7:

أیُّما إثنَینِ جَری بَینَهُما کَلامٌ فَطَلَبَ اَحَدُهُما رِضَي الأخَرَ کانَ سابِقَةٌ اِلیَ الجَنَّةِ؛[8]

هر یک از دو نفری که میان آنها نزاعی واقع و یکی از آن دو رضایت دیگری را بجوید، سبقت گیرنده اهل بهشت خواهد بود.

امام صادق7:

إنَّ لِأهْلِ الْجَنَّةِ اَرْبَعَ عَلاماتٍ: وَجْهٌ مُنْبَسِطٌ وَلِسانٌ لَطیفٌ وَقَلْبٌ رَحیمٌ وَ یَدٌ مُعْطِیَةٌ؛[9]

بهشتی‌ها چهار نشانه دارند: روی گشاده، زبان نرم، دل مهربان و دستِ دهنده.

[1] . سوره کهف، آیات 107 و 108.

[2] . نهج‌الفصاحه، ح321.

[3] . نهج‌الفصاحه، ح1182.

[4] . المعجم الأوسط، ج7، ص61.

[5] . کنز‌العمّال، 39329.

[6] . کنزالعمّال، 39301.

[7] . کنزالعمال، ج۱، ص582.

[8] . محجه البیضاء، ج۴، ص228.

[9] . مجموعه ورام، ج۲، ص91.