حکمت 22 نهج البلاغه
وَ قَالَ (علیه السلام): لَنَا حَقٌّ، فَإِنْ أُعْطِينَاهُ، وَ إِلَّا رَكِبْنَا أَعْجَازَ الْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ السُّرَى.
(قال الرضي [رحمه الله تعالى] و هذا [القول] من لطيف الكلام و فصيحه، و معناه أنا إن لم نعط حقنا كنا أذلّاء و ذلك أن الرديف يركب عجز البعير كالعبد و الأسير و من يجري مجراهما).
- منظور از حق همان ولایت وحکومت است
- پس ولایت وحکومت حق اهلبیت است .
- این حق امکان غصب دارد پس دیگران غاصب اند .
- حال اگر دادند چه خوب حق به حقدار رسید واهلبیت در سایه این حق وحکومت قدرت می یابند ومی توانند جامعه ایدال تشکیل دهند .
- اما اگرندادند اهلبیت همچون کسی که برترک دیگران می نشیند واز خود اختیاری ندارد خواهند بود ودر تشکیل جامعه ایدال نمی توانند نقش ایفا کنند
- یعنی همانند اسیر نمی توانند کاری از پیش به برند وتازه خوار هم خواهند شد وهم اینکه به سان کسی که در شب تاریک راه می رود وناچار است درظلمت بماند هرچند طولانی شود ناچارند شب تاریک جامعه را تحمل کنند هرچند طول بکشد .
- در حقیقت حضرت جامعه باولایت اهلبیت وبدون ولایت اهلبیت را ترسیم می کند که اگر ولایت به قوت خود باقی بماند هم عزت اهلبیت حفظ می شود وهم مردم به سعادت می رسند واگر ولایت ازآنها غصب شود هم این بزرگواران ذلیل وخوار خواهند شد وهم جامعه روی سعادت را نخواهد دید .
- أعجاز: جمع عَجُز: طرف دُم
- سُرَى: در شب و تاريكى رفتن
