آزار همسایه

آزار همسایه

)لَیسَ مِنّا مَن لَم یَأمَن جارُهُ بَوائقَهُ([1]

از ما نیست کسی که همسایه‌اش از شرّ او در امان نباشد.

پیامبر گرامی6:

مَنْ أذی جارَهُ حَرَّمَ اللهُ عَلَیْهِ رِیحَ الْجَنَّةِ وَ مَأواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ؛[2]

هر کس همسایه‌اش را اذیت کند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌کند و جایگاهش دوزخ است که بد جایگاهی است.

مَنْ کانَ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ فَلا یُؤْذِي جارَهُ؛[3]

هر کس به خدا و روز قیامت ایمان دارد، نباید همسایه‌اش را اذیت کند.

مَنْ خانَ جارَهُ شِبْراً مِنَ الْاَرْضِ جَعَلَهَا اللهُ طُوقاً فِي عُنُقِهِ؛[4]

هر کس به اندازه یک وجب زمین به همسایه‌اش خیانت کند، خداوند روز قیامت آن را مانند ریسمانی به گردنش می‌آویزد.

مَنْ أذي جارَهُ فَقَدْ آذانِي وَ مَنْ آذانِي فَقَدْ آذَي اللهَ وَ مَنْ حارَبَ جارَهُ فَقَدْ حارَبَنِي؛[5]

هر کس همسایه‌اش را اذیت کند، مرا آزرده، و هر کس مرا بیازارد، خدا را اذیت کرده است و هر کس با همسایه‌اش ستیز کند، با من ستیز کرده است.

مَن آذی جارَهُ طَمَعَاً فِی مَسکَِنهِ وَرَّثَهُ اللهُ دارَهُ؛[6]

هر کس به خاطر طمع در مسکن همسایه‌اش، او را بیازارد خداوند خانه‌اش را به ارث او می‌گذارد.

اِثنانِ لایَنظُرُ اللهُ اِلَیهِما یَومَ القِیامَةِ؛ قاطِعِ الرَّحِمِ وَ جارِ السُّوءِ؛[7]

خداوند به دو گروه در روز قیامت نظر نمی‌کند، قطع کننده رحم و همسایه بد.

یا عَلَیُّ اَربَعَةٌ مِن قَواصِمِ الظَّهرِ… وَ جارَ سُوءٍ فِی دارِ مُقامٍ؛[8]

ای علی چهار چیز کمرشکن است: … (که یکی از آنها) داشتن همسایه بد، در خانه محل اقامت خود است.

امام حسن7:

لَیسَ حُسنُ الجَوارِ کَفُّ الاَذی وَلکِن حُسنُ الجَوارِ الصَّبرُ عَلَی الاَذی؛[9]

خوش‌همسایگی، تنها به پرهیز از آزار نیست، بلکه خوش همسایگی، صبر بر اذیت همسایه است.

امام باقر7:

جارُ السُّوءِ اِن رأی حَسَنَةً اَخفاها وَ اِن رَأی سَیِّئَةً اَفشاها؛[10]

همسایه بد اگر نیکی ببیند، پنهانش می‌کند و اگر بدی ببیند، آن را فاش می‌کند.

امام صادق7:

مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَن آذَي جارَهُ؛[11]

ملعون است، ملعون است، کسی که همسایه‌اش را اذیت کند.

مَنْ کَفَّ اَذاهُ عَنْ جارِهِ أقالَهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَثرَتَهُ یَوْمَ القِیامَةِ؛[12]

کسی که از آزار همسایه‌اش خودداری نماید، خداوند در روز قیامت از گناهانش در می‌گذرد.

[1] . امام رضا7 ـ عیون‌ اخبار الرضا7، ج2، ص24، ح2.

[2] . بحارالانوار، ج74، ص150.

[3] . الکافی، ج۴، ص491.

[4] . مستدرک الوسائل، ج۸، ص422.

[5] . مستدرک الوسائل، ج9، ص57.

[6] . بحارالانوار، ج74، ص150.

[7] . کنزالعمال، ج3، ص367.

[8] . بحارالانوار، ج74، ص151.

[9] . تنبیه‌الخواطر، ص25.

[10] . الکافی، ج4، ص493.

[11] . مستدرک الوسائل، ج۸، ص422.

[12] . بحارالانوار، ج74، ص150.