از خدا بخواهیم

از خدا بخواهیم

)اُدْعونی اَسْتَجِبْ لَکُمْ([1]

بخوانید مرا، تا پاسخ دهم شما را.

پیامبر گرامی6:

یَدْخُلُ الْجَنَّةَ رَجُلانِ کانا یَعْمَلانِ عَمَلاً واحِدا، فَیَری اَحَدُهُما صاحِبهُ فَوْقَهُ، فَیَقولُ: یا رَبِّ، بِما اَعْطَیْتَهُ وَ کانَ عَمَلُنا واحِدا؟ فَیَقولُ الله تَبارَکَ وَ تَعالی: سَاَلَنی وَ لَمْ تَسْاَلْنی؛[2]

دو نفر که هر دو یکسان عمل کرده‌اند، وارد بهشت می‌شوند، امّا یکی از آن دو، دیگری را برتر از خود می‌بیند. می‌گوید: پروردگارا! چرا او را برتری دادی، در حالی که عمل هر دوی ما یکسان بوده است؟ خداوند (تبارک و تعالی) می‌فرماید: او از من درخواست می‌کرد و تو درخواست نمی‌کردی.

إذا اَرادَ صاحِبُکُم اَن لایَسْاَلَ رَبَّهُ إلاّ اَعْطاهُ، فَلْیَیاَس مِنَ النّاسِ کُلِّهِمْ، ولایَکونَنَّ لَهُ رَجاءٌ عِنْدَ غَیْرِ الله فَإذا عَلِمَ اللهُ ذلِکَ مِنْ قَلْبِهِ لَمْ یَسْاَلْهُ شْیْئاً اِلاّ اَعْطاهُ؛[3]

هر گاه یکی از شما خواست که آنچه را از پروردگارش درخواست می‌کند، به او بدهد، باید از همه مردم چشم امید برکَند و به غیر خدا هرگز امیدی نداشته باشد. پس هر گاه این از قلب او بر خدا عیان شد، هر چه را از وی بخواهد، به او می‌دهد.

إنَّ اللهُ لَیُمْسِکُ الْخَیْرَ الْکَثیرَ عَنْ عَبْدِهِ فَیَقولُ: لا اُعْطیهِ حَتّی یَسْاَلَنی؛[4]

خداوند،‌ بسیاری از خوبی‌ها را به بنده‌اش نمی‌دهد و می‌فرماید: «به او نمی‌دهم تا از من بخواهد.»

اِذا دَعا اَحَدُکُم فَلْیَعُمَّ فَاِنَّهُ اَوجَبُ لِلدُّعاءِ؛[5]

هر گاه یکی از شما دعا کرد، برای همه دعا کند؛ زیرا این، دعا را به اجابت نزدیک‌تر می‌کند.

دُعاءُ السِّرِّ یَزیدُ عَلَی الْجَهْرِ سَبْعینَ ضِعْفاً وَ اَثْنَی اللهُ سُبْحانَهُ عَلی زَکَرِیّا علیهِ‌السلامُ بِقَولِهِ: «اِذْ نادی رَبَّهُ نِدَاءً خَفیّاً»؛[6]

دعای پنهانی، هفتاد برابر دعای آشکار، ارزش دارد. خداوند متعال زکریا علیه‌السلام را چنین ستایش کرده است: «آن‌گاه که پنهانی با پروردگارش سخن گفت.»

اِذا اَرَدتَ اَن تَدعُوَ الله فَقَدِّم صَلاةً اَو خَیراً اَو ذِکراً؛[7]

هر گاه خواستی دعا کنی، پیش از آن، نمازی بخوان یا صدقه‌ای بده یا کار خیری بکن یا ذکری بگو.

امام علی7:

اَعْلَمُ النّاسِ بِالله اَکْثَرُهُمْ لَهُ مَسْاَلَةً؛[8]

خداشناس‌ترین مردم، پر درخواست‌ترین آنان از خداست.

امام سجاد7:

أوْحَی اللهُ ـ تَبارَکَ وَ تَعالی إلی داوُودَ عَلیه‌ِالسلام: یا داوُودُ اذْکُرْني في اَیّامِ سَرّائِکَ کَي اَسْتَجیبَ في اَیّامِ ضَرّائِکَ؛[9]

خداوند تبارک و تعالی به داود7 وحی فرمود: ای داود! در روزهای خوشی‌ات مرا یاد کن، تا در روزهای رنج و ناخوشی‌ات، تو را پاسخ گویم.

[1] . سوره غافر، آیه 60.

[2] . عدّة الداعی، ص36.

[3] . تیسیر المطالب، ص235.

[4] . مستدرک الوسائل، ج۵، ص175، ح5603.

[5] . کافی، ج2، ص487، ح1.

[6] . ارشاد القلوب، ص154.

[7] . عوالی اللآلی، ج1، ص110ريال ح16.

[8] . غررالحکم، ح 3260.

[9] . جامع‌الاحادیث الشیعة، ج۱۵، ص207، ح29.