تُفّاحة الجنة 

تُفّاحة الجنة    [2]

سیب بهشتی

حضرت فاطمه سلام الله علیها پیش از آنکه به دنیا بیایند سرشت حورالعینی داشت و خداوند متعال آن را در قالب سیبی به پیامبر عطا فرموده و پیامبر آن را میل نموده و از صلب پیامبر نطفه حضرت فاطمه پدید آمد و به همین خاطر از القاب حضرت «تفاحة الجنة» است چون اصالت او از سیب بهشتی و تفاحة الجنة است.

اکنون به روایتی در این زمینه ملاحظه فرمایید:

عَنْ سَدِيرٍ الصَّيْرَفِيِّ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ‏ خُلِقَ نُورُ فَاطِمَةَ قَبْلَ أَنْ تُخْلَقَ الْأَرْضُ وَ السَّمَاءُ.

فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَلَيْسَتْ هِيَ إِنْسِيَّةً؟ فَقَالَ: فَاطِمَةُ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ.

قَالَ: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ كَيْفَ هِيَ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ؟

قَالَ: خَلَقَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ نُورِهِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ آدَمَ إِذْ كَانَتِ الْأَرْوَاحُ، فَلَمَّا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ آدَمَ عُرِضَتْ عَلَى آدَمَ.

قِيلَ: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ أَيْنَ كَانَتْ فَاطِمَةُ؟ قَالَ: كَانَتْ فِي حُقَّةٍ تَحْتَ سَاقِ الْعَرْشِ.

قَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَمَا كَانَ طَعَامُهَا؟

قَالَ التَّسْبِيحُ وَ التقْدِیسُ وَ التَّهْلِيلُ وَ التَّحْمِيدُ.

فَلَمَّا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ آدَمَ وَ أَخْرَجَنِي مِنْ صُلْبِهِ أَحَبَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُخْرِجَهَا مِنْ صُلْبِي جَعَلَهَا تُفَّاحَةً فِي الْجَنَّةِ وَ أَتَانِي بِهَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ لِي: السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ يَا مُحَمَّدُ.

قُلْتُ: وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهُ حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ. فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَبَّكَ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ.

قُلْتُ: مِنْهُ السَّلَامُ وَ إِلَيْهِ يَعُودُ السَّلَامُ.

قَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ هَذِهِ تُفَّاحَةٌ أَهْدَاهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْكَ مِنَ الْجَنَّةِ فَأَخَذْتُهَا وَ ضَمَمْتُهَا إِلَى صَدْرِي قَالَ يَا مُحَمَّدُ يَقُولُ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ كُلْهَا فَفَلَقْتُهَا فَرَأَيْتُ نُوراً سَاطِعاً فَفَزِعْتُ مِنْهُ.

فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ مَا لَكَ لَا تَأْكُلُ، كُلْهَا وَ لَا تَخَفْ فَإِنَّ ذَلِكَ النُّورَ الْمَنْصُورَةُ فِي السَّمَاءِ وَ هِيَ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةُ.

قُلْتُ: حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ وَ لِمَ سُمِّيَتْ فِي السَّمَاءِ الْمَنْصُورَةَ وَ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةَ؟

قَالَ: سُمِّيَتْ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةَ لِأَنَّهَا فَطَمَتْ شِيعَتَهَا مِنَ النَّارِ وَ فُطِمَ أَعْدَاؤُهَا عَنْ حُبِّهَا وَ هِيَ فِي السَّمَاءِ الْمَنْصُورَةُ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ:

﴿يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ﴾ يَعْنِي نَصْرَ فَاطِمَةَ لِمُحِبِّيهَا.[3]

سدير صيرفى گويد:

امام صادق(علیه السلام) از پدرش از اجدادش روايت نمود: كه پيغمبر فرمود:

نور فاطمه(علیهاالسلام) پيش از آفرينش زمين و آسمانها آفريده شد.

بعضی از مردم گفتند: اى پيامبر خدا بنا بر اين فاطمه از جنس بشر نيست؟

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در پاسخ او فرمود: فاطمه حوریه‌ای از جنس بشر است.

گفتند: اى پيغمبر خدا! چگونه مى‏شود كه زهرا حوريّه و انسيّه باشد؟

فرمود: پيش از اين كه پروردگار متعال، حضرت آدم را خلق نماید، در آن هنگام كه ارواح وجود داشتند، فاطمه(علیهاالسلام) را از نور خود خلق كرد، و وقتی آدم را آفريد نور فاطمه(علیهاالسلام) را بر آدم(علیه السلام) عرضه نمود.

گفته شد: اى پيامبر خدا! حضرت فاطمه(علیهاالسلام) در آن هنگام كجا بود؟

فرمود: نور او در ميان یک ظرف در زير ساق عرش جاى داشت. گفتند: اى رسول خدا! غذاى وى چه بود؟

فرمود:

تسبیح و تقدیس خدا و لا اله الّا اللَّه گفتن، و حمد خدا را بجای آوردن.

وقتى كه پروردگار متعال، آدم را آفريد، مرا از صلب او بيرون نمود، و دوست داشت فاطمه(علیهاالسلام) را از صلب من بيرون آرد، پس او را به صورت یک سيب در بهشت در آورد، و جبرئيل آن سيب را نزد من آورد و به من گفت:

اى محمّد درود و رحمت و بركات خدا بر تو باد! گفتم:

اى دوست من جبرئيل! بر تو باد درود و رحمت خدا و بركات او!

آنگاه جبرئيل گفت: اى محمّد! خدا تو را سلام مى‏رساند، گفتم:

سلام از جانب خداست و به سوى او باز خواهد گشت، گفت:

اى محمّد، اين سيبى است كه خداى عزّ و جلّ از بهشت براى تو هديه فرستاده است، من آن را گرفتم و به سينۀ خود نهادم.

جبرئيل گفت: اى محمّد! خداوند جلّ جلاله مى ‏فرمايد:

اين سيب را میل نما! چون آن سيب را شكافتم. نورى از آن تابيد كه من ترسان شدم.

گفت: اى پيامبر خدا چرا آن را ميل نمى‏كنى؟

آن را بخور و مهراس! زيرا آن نور بانوئى است كه در آسمان «منصوره» و در زمين «فاطمه» نام دارد.

گفتم: اى حبیب من جبرئيل، چرا در آسمان «منصوره» و در زمين «فاطمه» است؟

جبرئیل گفت:

بدين سبب در زمين «فاطمه» ناميده شده كه شيعيان وی از آتش جهنم باز نگه داشته شده‌اند و دشمنانش از دوستی و محبّت وى محروم می‌مانند و در آسمان «منصوره» نامیده شده است كه این همان کلام خدای تعالی است که فرموده:

﴿يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ﴾؛( روم: ۴

[در روز (قيامت) مؤمنان به نصرت الهی شادمان می‌گردند] منظور از اين يارى همان نصرتى است كه

خداوندمتعال به حضرت فاطمه(علیهاالسلام) به خاطر دوستانش خواهد كرد.