دهانی خوشبو

دهانی خوشبو

)وَاللهُ یُحِبُّ الْمُطَّهِّرینَ([1]

خداوند پاکیزگان را دوست دارد.

پیامبر گرامی6:

عَلَیْکُمْ بِالبِطّیخِ، فَإنَّ فیهِ عَشْرَ خِصالِ:… وَ رَیْحانٌ؛[2]

خربزه بخورید، چرا که ده خاصیت دارد… از جمله این‌که خوشبو (کننده) است.

نِعمَ الطَّعامُ الزَّبیبُ … وَ یُطَیِّبُ النَّکْهَةَ؛[3]

چه خوب خوراکی است مویز؛ … و دهان را خوشبو می‌کند.

… اَنَّ فی تَمْرَتِکُمْ هذِهِ (اَلْبَرنُّی) تِسْعَ خِصالٍ… وَ تُطَیِّبُ النَّکْهَةَ؛[4]

در این خرمای شما (برنی) نه ویژگی است… از جمله آن‌که دهان را خوشبو می‌نماید. برنی: نوعی از خرماست که گِرد و به رنگ سرخ مایل به زرد است.

طَهِّروا اَفواهَکُم فَاِنَّها مَسالِکُ التَّسبیحِ؛[5]

دهان‌های خود را پاکیزه کنید که راه‌های تسبیح خداوند است.

امام علی7:

مَضغُ اللُّبانِ یَشُدُّ الاَضراسَ وَ یَنفِی البَلغَمَ وَ یَذهَبُ بِریحِ الفَمِ؛[6]

جویدن کندر، دندان‌ها را محکم می‌کند و بلغم و رطوبات و بوی دهان را می‌برد.

امام صادق7:

اَلحَوْکُ بَقْلَةُ الأنبِیاءِ أما إنَّ فیهِ ثَمانَ خِصالٍ: … وَ یُطَیِّبُ النَّکْهَةَ…؛[7]

ریحان سبزی انبیاست و در آن هشت خاصیت است: … از جمله این‌که دهان را خوشبو می‌سازد.

اَلْکُحْلُ بِاللَّیلِ یُطَیِّبُ الْفَمَ وَ مَنْفَعَتُهُ اِلی اَرْبَعینَ صَباحا؛[8]

سرمه کشیدن در شب، دهان را خوشبو می‌کند و آثار آن چهل روز ادامه دارد.

إذا قُمْتَ بِاللَّیْلِ فَاسْتکِ فَإنَّ الْمَلَکَ یَأتیکَ فَیَضَعُ فاهُ عَلی فیکَ فَلَیْسَ مِنْ حَرْفٍ تَتْلوهُ وَ تَنْطِقُ بِهِ اِلاّ صَعِدَ بِهِ اِلَي السَّماءِ فَلْیَکُنْ فوکَ طَیِّبَ الرَّیحِ؛[9]

شبانگاه که (برای نماز) برخاستی، مسواک بزن چرا که فرشته‌ای نزد تو می‌آید و دهانش را بر دهانت می‌گذارد و آنگاه هیچ حرفی از قرآن و نماز و دعا نمی‌خوانی مگر آن‌که آن را به آسمان بالا می‌برد، پس باید که دهانت خوشبو باشد.

نِعمَ اللُّقمَةُ الجُبنُ، تَعذِبُ الفَمَ وَ تُطَیِّبُ النَّکهَةَ؛[10]

خوب لقمه‌ای است پنیر؛ آب دهان را گوارا و بوی آن را خوش می‌نماید.

اَلحِنّاءُ یَذهَبُ بِالسَّهَکِ وَ یَزیدُ فی ماءِ الوَجهِ وَ یُطَیِّبُ التَّکهَةَ وَ یُحَسِّنُ الوَلَدَ؛[11]

حنا، بوی بد عرق را از بین می‌برد و چهره را شاداب، دهان را خوشبو و فرزند را زیبا می‌کند.

… وَ السَّعتَرُ وَ المِلحُ … یُطَیِّبانِ النَّکهَةَ؛[12]

آویشن و نمک، دهان را خوشبو می‌کنند.

[1] . سوره توبه، آیه 18.

[2] . طب‌ّ النبی صلی الله علیه و آله، ص۸.

[3] . خصال، ص481.

[4] . محاسن، ج1، ص۷۷، ح37.

[5] . مکارم‌الاخلاق، ص51.

[6] . خصال، ص612.

[7] . کافی، ج6، ص364، ح4.

[8] . مکارم الاخلاق، ص46.

[9] . وسائل الشیعه، ج1، ص357.

[10] . مکارم‌الاخلاق، ص152.

[11] . کافی، ج6، ص484، ج5.

[12] . مکارم الاخلاق، ج1، ص416، ح1410.