اندیشه بنان

ذکر مصائب ائمه علیهم‌السلام

)کهیعص([1]

حروف مقطعه که وقایع کربلا را بیان می‌کند.

امام صادق7:

ما مِن عَینٍ بَکَت لَنا اِلاّ نُعِّمَت بِالنَّظَرِ إلَی الکَوثَرِ وَ سُقِیَت مِنهُ؛[2]

هیچ چشمی نیست که برای ما بگرید، مگر این‌که برخوردار از نعمت نگاه به «کوثر» می‌شود و از آن سیرابش می‌کنند.

نَفَسُ المَهموُم لِظُلمِنا تَسبیحٌ وَ هَمُّهُ لَنا عِبادَةٌ وَ کِتمانُ سِرِّنا جِهادٌ فی سَبیلِ اللهِ. ثُمَّ قَال اَبوعَبدِاللهِ7: یَجِبُ أن یُکتَبَ هَذا الحَدیثُ بِالذَّهَبِ؛[3]

نفس کسی که به خاطر مظلومیت ما اندوهگین شود، تسبیح است و اندوهش برای ما، عبادت است و پوشاندن راز ما جهاد در راه خداست. سپس امام صادق7 فرمود: این حدیث را باید با طلا نوشت!

لِلفُضَیل: تَجلِسُونَ وَ تُحَدِّثونَ؟ فَقالَ: نِعمَ، قالَ: اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ اُحِبُّها فَأحیوُا اَمرَنا، فَرَحِمَ اللهُ مَن أحیی أمرَنا؛[4]

از فضیل پرسید: آیا (دور هم) می‌نشینید و حدیث و سخن می‌گویید؟ گفت: آری فرمود: اینگونه مجالس را دوست دارم، پس امر (امامت) ما را زنده بدارید، خدای رحمت کند کسی را که امر و راه ما را احیا کند.

اَللّهُمَّ … وَارحَمِ تِلکَ الأعیُنَ الَّتی جَرَت دُمُوعُها رَحمَةً لَنا وَ ارحَم تِلکَ القُلُوبَ الَّتی جَزَعَت وَ احتَرَقَت لَنا وَ ارحَمِ الصَّرخَةَ الَّتی کانَت لَنا؛[5]

(امام صادق7 بر سجاده خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بیت، چنین دعا می‌کرد و می‌فرمود) خدایا… آن دیدگان را که اشک‌هایش در راه ترحم و عاطفه بر ما جاری شده و دل‌هایی را که به خاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فریادها و ناله‌هایی را که در راه ما بوده است، مورد رحمت قرار بده.

من دَمَعَتْ عَینُهُ فینا دَمَعةً لِدَمٍ سُفِکَ لَنا أو حقٍ لَنا نقْصناه أو عِرضٍ انتُهِکَ لَنا اَو لأحَدٍ مِن شیعَتِنا بَوَّأهُ اللهُ تَعالی بِها فِی الجَنَّةِ حَقباً؛[6]

هر کس که چشمش در راه ما گریان شود، به خاطر خونی که از ما ریخته شده است، یا حقی که از ما گرفته‌اند، یا آبرویی که از ما یا یکی از شیعیان ما برده و هتک حرمت کرده‌اند، خدای متعال به همین سبب، او را در بهشت جاویدان، برای ابد جای می‌دهد.

لِکُلِّ شَیءٍ ثَوابٌ إلاَّ الدَّمعَةَ فینا؛^[7]

هر چیزی پاداش و مزدی دارد، مگر اشکی که برای ما ریخته شود ـ که چیزی با آن برابری نمی‌کند و مزد بی‌اندازه دارد. ـ

امام رضا7:

مَن تَذَکَّرَ مُصَابَنا فَبَکَی أو اَبکَی لَم تَبکِ عَینُهُ یَومَ تَبکِی العُیُونُ وَ مَن جَلَسَ مَجلِساً یُحیا فِیهِ اَمرُنا لَم یَمُت قَلبُهُ یَومَ تَمُوتُ القُلُوبُ؛[8]

هر کس مصائب ما را بیاد آورد و گریه کند و بگریاند چشمش در روزی که چشم‌ها می‌گریند گریان نخواهد بود و هر کس در مجلسی که در آن امر ما زنده می‌شود بنشیند قلبش در روزی که دل‌ها می‌میرند نخواهد مرد.

[1] . سوره مریم، آیه1.

[2] . جامع احادیث الشیعه، ج۱۲، ص554.

[3] . امالی شیخ مفید، ص338.

[4] . وسائل الشیعه، ج۱۰، ص392.

[5] . بحارالانوار، ج۹۸، ص8.

[6] . امالی شیخ مفید، ص175.

[7] . جامع احادیث الشیعه، ج۱۲، ص548.

[8] . جوامع الحکم، ص323، ح308.