اندیشه بنان

زیارت امام حسین7

)یا اَیَّتُها النَّفسُ اَلمُطمَئِنَّةُ اِرجِعِی اِلی رَبِّکِ راضِیَةً مَرضِیَّةً* فَادخُلِی فی عِبادِی وَ ادخُلِی جَنَّتی([1]

ای نفس مطمئنه خشنود و خداپسند به سوی پروردگارت باز گرد و در میان بندگان من در آی و در بهشت من داخل شو.

امام باقر7:

لَو یَعلَمُ النّاسُ مَا فِی زِیارَةِ قَبرِ الحُسینِ عَلَیه‌السَّلامُ مِنَ الفَضلِ، لَماتُوا شَوقاً؛[2]

اگر مردم می‌دانستند که چه فضیلتی در زیارت مرقد امام حسین علیه‌السلام است از شوق زیارت می‌مردند.

إنَّ الحُسَینَ صاحِبُ کَربَلا قُتِلِ مَظلوما، مَکروباً عَطشاناً، لَهفاناً فآلَی اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلی نَفسِهِ أن لایَاتِیَهُ لَهفانٌ و لامَکروبٌ ولامُذِنبٌ ولامَغمومٌ و لاعَطشانٌ ولامَن بهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ و تَقَرَّبَ بالحُسَینِ بن عَلیٍّ علیه‌ِالسلامُ إلَي الله عَزَّ وَ جَلَّ إلاَّ نَفَّسَ اللهُ کُربَتَهُ وَ أعطاهُ مَسألَتَهُ و غَفَرَ ذَنبَهُ وَ مَدَّ فی عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فی رزفِهِ فَاعتَبِروا یا اُولِي الأبصار؛[3]

حسین، بزرگ مرد کربلا، مظلوم و رنجیده خاطر و لب تشنه و مصیبت‌زده به شهادت رسید. پس خداوند، به ذات خود، قسم یاد کرد که هیچ مصیبت‌زده و رنجیده خاطر و گنهکار و اندوهناک و تشنه‌ای و هیچ بَلا دیده‌ای به خدا روی نمی‌آورد و نزد قبر حسین علیه‌السلام دعا نمی‌کند و آن حضرت را به درگاه خدا شفیع نمی‌سازد، مگر این‌که خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده می‌کند و گناهش را می‌بخشد و عمرش را طولانی و روزی‌اش را گسترده می‌سازد. پس ای اهل بینش، درس بگیرید.

امام صادق7:

زُورُوا قَبرَ الحُسینِ عَلیهِ‌السَّلامُ وَلاَتَجفُوُه فَإنّهُ سَیّدُ شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ مِن الخَلقِ وَ سَیِّدُ شَبابِ الشُّهَداءِ؛[4]

مرقد امام حسین علیه‌السلام را زیارت کنید و با ترک زیارتش به او ستم نورزید، چرا که او سید جوانان بهشت از مردم و سالار جوانان شهید است.

مَن أرادَ أن یَکونَ فِی جَوارِ نَبِیّهِ وَ جَوارِ عَلِیٍّ وَ فاطِمَةَ عَلَیهِمُ السّلامُ فَلا یَدَع زِیارَةَ الحُسینِ عَلَیهِ‌السّلامُ؛[5]

کسی که می‌خواهد در همسایگی پیامبر6 و در کنار علی7و فاطمه علیها‌ سلام باشد زیارت امام حسین7 را ترک نکند.

لَو أنَّ اَحَدَکُم حَجَّ دَهَرهُ ثُمَّ لَم یَزُرِ الحُسینَ بنَ عَلِیّ عَلَیهِمَا السّلامُ لَکانَ تارِکاً حَقّاً مَن حُقوقِ رَسولِ الله6لانَّ حَقَّ الحُسینِ فَریضَةٌ مِنَ اللهِ تَعالی وَ واجِبَةٌ عَلَی کُلِّ مُسلِمٍ؛[6]

اگر یکی از شما تمام عمرش را احرام حج ببندد اما امام حسین علیه‌السلام را زیارت نکند حقی از حقوق رسول خدا6را ترک کرده است؛ چرا که حق حسین7 فریضه الهی و بر هر مسلمانی واجب و لازم است.

امام موسی بن جعفر7:

أدنی ما یُثابُ بِهِ زائِرُ أبی عَبدِاللهِ عَلَیهِ‌السَّلامُ بِشَطِّ فُراتٍ إذا عَرَفَ حَقَّهُ وَ حُرمَتَهُ وَ وِلایَتَهُ أن یَغفِر لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ؛[7]

کمترین ثوابی که به زائر امام حسین7 در کرانه فرات داده می‌شود این است که تمام گناهانش بخشوده می‌شود. به شرط این‌که حق و حرمت ولایت آن حضرت را شناخته باشد.

 

زیارت عاشورا

)فَما بَکَت عَلَیهِمُ السَّماءُ وَالاَرضُ وَ مَا کَانوا مُنظَرینَ(

نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه به آنان مهلتی داده شد.[8]

امام علی7:

فَمَا بَکَت عَلَیهِمُ السَّمَاءُ وَالأرضُ وَ ما کانُوا مُنظَرینَ: اَمّا اِنَّ هَذا سَیٌقتَلُ وَ یَبکی عَلَیهِ السَّماءُ وَالاَرضُ؛[9]

حضرت علی7 مشغول تلاوت آیه بودند که در همان هنگام امام حسین7 وارد مسجد شد و حضرت علی7 فرمود: اما این کسی است که به زودی کشته شود و آسمان و زمین بر او می‌گریند.

امام صادق7:

مَن زارَ الحُسین عَلَیه‌ِالسَّلامُ یَومَ عاشُورا وَجَبتُ لَهُ الجَنَّةُ؛[10]

هر کس که امام حسین علیه‌السلام را در روز عاشورا زیارت کند بهشت بر او واجب می‌شود.

مَن باتَ عِندَ قَبرِ الحُسَینِ عَلیه‌السَّلامُ لَیلَةَ عَاشَورا لَقیَ اللهَ یَومَ القیامَةِ مُلطَّطا بِدَمِهِ کَأنّما قُتِلَ مَعَهُ فی عَرصَةِ کَربَلا؛[11]

کسی که شب عاشورا در کنار مرقد امام حسین علیه‌السلام سحر کند روز قیامت در حالی به پیشگاه خدا خواهد شتافت که به خونش آغشته باشد، مثل کسی که در میدان کربلا و در کنار امام حسین علیه‌السلام کشته شده باشد.

 

زیارت امام رضا7

)مَن زَارَ قَبرَ أبی بِطوسَ غَفَرَ اللهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وَ مَا تَأخَّر(

هر که قبر پدرم را در طوس زیارت کند خداوند گناهان گذشته و آینده‌اش را می‌آمرزد.[12]

امام رضا7:

مَن زارَنی عَلی بُعدِ دَاریِ اَتَیتُهُ یَومَ القِیامِةِ فی ثَلاثِ مَواطِنَ حَتّی اُخًلِّصَهُ مِن أهوالِها، اِذا تَطایَرَتِ الکُتُبُ یَمینَاً وَ شِمالاً، وَ عِندَ الصِّراطِ وَ عِندَ المیزانِ؛[13]

هر کس با وجود دوری سرایم به دیدار من آید، روز قیامت در سه جا به نزدش می‌روم تا او را از ترس و وحشت‌های آن رها سازم. هنگامیکه نامه‌های اعمال به راست و چپ پراکنده می‌گردد، بر پل صراط، و هنگام سنجش اعمال.

امام هادی7:

اِنَّ مَوضِعَ قَبرِهِ (أی الرضا) لَبُقعَةٌ مِن بِقاعِ الجَنَّةِ لایَزُورُها مُؤمِنٌ اِلاّ أعتَقَهُ اللهُ تَعالی مِنَ النَّار و أدَلَّهُ دارَ القَرارِ؛[14]

به راستی مزار جدم، بقعه‌ای از بقاع بهشت است که هیچ مؤمنی آنجا را زیارت نمی‌کند مگر آن‌که خداوند او را از آتش جهنم نجات می‌دهد و به خانه آرام بهشت راهنما می‌گردد.

 

زیارت قبور اهلبیت :

)مَن زارًنا فِی مَماتِنا فَکَانَّمَا زَارَنا فِی حَیاتِنا([15]

هر کس ما را پس از وفاتمان زیارت کند، گویا ما را در حال حیات، زیارت کرده است.

پیامبر گرامی6:

سَتُدفَنُ بَضعَةً مِنّی بِأرضِ خُراسانَ لایَزورُها مؤمِنٌ اِلاّ أوجَبَ اللهُ لَهُ الجَنَّةَ وَ حَرَّمَ جَسَدَهُ عَلَی النّارِ؛[16]

به زودی پاره‌ای از تن من در سرزمین خراسان به خاک سپرده خواهد شد. هیچ مؤمنی نیست که او را زیارت کند مگر آنکه خداوند، بهشت را بر او واجب می‌کند و بدنش را بر آتش دوزخ حرام می‌سازد.

مَن زَارَ الحَسَنَ فی بَقیعِهِ ثَبَّتَ قَدَمَهُ عَلَی الصّراطِ یَومَ تَزِلُّ فیهِ الأقدامُ؛[17]

هر کس امام حسن7 را در بقیع او زیارت کند، در روزی که قدم‌ها می‌لغزد، گام او بر صراط، استوار خواهد بود.

مَن اَتانی زائِراً کُنتُ شَفیعَهُ یَومَ القِیامَةِ؛[18]

هر کس به زیارت من آید، در روز قیامت شفیع او خواهم بود.

مَن سَلَّمَ عَلَیَّ مِن عِندِ قَبری سَمِعتُهُ وَ مَن سَلَّمَ عَلَیّ مِن بَعیدٍ؛[19]

هر کس از کنار قبرم بر من سلام دهد، آن را می‌شنوم و هر کس از دور بر من سلام دهد، آن را بر من می‌رسانند.

مَن زارَنی اَو زارَ اَحَداً مِن ذُرِّیَتی، زُرتُهُ یَومَ القِیامَةَ فَأنقَذتُهُ مِن أهوالِها؛[20]

هر کس مرا زیارت کند، یا یکی از فرزندانم را زیارت کند، من هم روز قیامت به زیارت او می‌روم و او را از هول و هراس‌های قیامت می‌رهانم.

امام موسی کاظم7:

إنَّ ابنیِ عَلِیّا مَقتولٌ بِالسُّمِّ ظُلمُاً و مَدفونٌ إلی جَنبِ هارُونَ بِطُوسَ، مَن زارَهُ کَمَن زارَ رَسُولَ‌اللهِ صَلَّیَ اللهِ عَلَیهِ وَ آلِهِ؛[21]

فرزندم علی به زهر ستم‌ کشته و در کنار هارون، در طوس دفن می‌شود. هر که او را زیارت کند، مانند کسی است که رسول خدا صلی‌الله علیه و آله را زیارت کرده است.

امام صادق7:

مَن زارَ جَدّی عارفاً بِحَقِّهِ کَتَبَ اللهُ لَهُ بِکُلِّ خُطوَةٍ حَجَّةً مَقبُولِةً وَ عُمَرةً مَبرورَةً، وَاللهِ یَابنَ مارِدٍ ما تَطعَمُ النّارُ قَدَماً تَغَبَّرت فی زِیارَةَ أمیر المؤمنینَ ماشِیاً کانَ اَو راکِباً، یا ابن مارِد! اُکتُب هَذا الحَدیثَ بِماءِ الذَهبِ؛[22]

هر کس جدّم را حق‌شناسانه و از روی معرفت به حق او زیارت کند، خداوند در برابر هر گام، برایش پاداش یک حج و عمره مقبول می‌نویسد. به خدا قسم ای پسر مارد! هرگز آتش، قدمی را که در راه زیارت امیرالمؤمنین(سواره یا پیاده) غبارآلود شود، نمی‌سوزاند. ای پسر مارد! این حدیث را با آب طلا بنویس!

اِنَّ لِلّهِ حَرَماً وَ هُوَ مَکّةُ؛ وَ لِرَسولِهِ حَرَماً و هُوَ المَدینَةُ؛ وَ لِأمیرِ المُؤمِنینَ حَرَماً وَ هُوَ الکُوفَةُ؛ وَ لَنا حَرَماً وَ هُوَ قُم، وُ سَتُدفَنُ فیهِ إمرَاَةٌ مِن وَلدی تُسَمّی فاطِمَةَ مَن زارَها وَ جَبَت لُهُ الجَنَّةُ؛[23]

خداوند حرمی دارد که «مکه» است، پیامبر خدا را هم حرمی است که «مدینه» است و امیرالمؤمنین هم حرمی دارد که «کوفه» است. و ما امامان حرمی ‌داریم که «قم» است. به زودی بانویی از فرزندان من به نام «فاطمه» در آنجا مدفون خواهد شد که هر که او را زیارت کند، بهشت برایش واجب می‌شود.

مَنْ زارَ اَمیرِ المُؤمِنینَ مَاشیاً، کَتَبَ اللهَ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍِ حَجَّةً وَ عُمْرَةً، فَإنْ رَجَعَ ماشیاً کَتَبَ اللهَ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ حَجَّتَینِ وَ عُمْرَتَینِ‌؛[24]

کسی که امیر مؤمنان7 را با پای پیاده زیارت کند، خداوند برای هر قدمی یک حج و یک عمره بنویسد؛ پس اگر با پای پیاده هم باز گردد، برای هر قدمی دو حج و دو عمره خواهد نوشت.

مَن لَم یَقدِر علی زِیارَتِنا فَلیَزُر صالِحی مَوالِینا، یَکتَب لَهُ ثَوابُ زِیارَتِنا؛[25]

هر که قادر به زیارت ما نیست، دوستان صالح ما را زیارت کند، که ثواب زیارت ما برایش نوشته می‌شود.

اِذا حَجَّ اَحَدَکُم فَلْیَخَتِم بِزیارَتِنا، لِانَّ ذلِکَ مِنْ تَمامِ الحَجِّ؛[26]

هر گاه یکی از شما به زیارت حج رفت، آن را با زیارت ما به پایان برساند، چرا که این (دیدار ما) از نشانه‌های تمامیت و کمال حج است.

مَن زارَنی غُفِرَت لَهُ ذُنُوبُهُ و لَم یَمُت فَقیرا؛[27]

هر که مرا زیارت کند، گناهانش آمرزیده شود و در فقر نمیرد.

امام رضا7:

لا تَنقَضِی الأیّامُ واللّیالی حَتّی تَصیرَ طوسَ مُختَلَفَ شِیعَتِی وَ زُوّاری، اَلا فَمنَ زارِنی فی غُربَتی بِطوسَ کانَ مَعِی فی دَرَجتی یَومَ القیامَةِ مَغفوراً لَهُ؛[28]

روزها و شب‌های چندانی نمی‌گذرد، مگر اینکه طوس، محل رفت و آمد شیعیان و و زائران من می‌گردد. آگاه باش! پس هر کس مرا در غربتم در طوس زیارت کند، روز قیامت همراه من در رتبه خواهد بود و آمرزیده خواهد شد.

قُلتُ لِلرّضا7: ما لِمَن زارَ أباکَ؟ قالَ7: لَهُ الجَنَّةُ فَزُرهُ؛[29]

ابن سنان نقل می‌کند که به حضرت رضا7 عرض کردم: پاداش کسی که پدرت (امام کاظم7) را زیارت کند، چیست؟ فرمود: برای او بهشت است، پس او را زیارت کن.

إنّ لِکُلِّ إمامٍ عَهدا فی عُنُقِ أولیائهِ و شِیعَتِهِ، و إنّ مِن تَمامِ الوَفاءِ بالعَهدِ و حُسنِ الأداءِ زیارَةَ قَبُورِهِم، فَمَن زارَهُم رَغبَةً فی زیارَتِهِم و تَصدِیقا بما رَغِبُوا فیهِ کانَ أئمَّتُهُم شُفَعاءَهُم یَومَ القِیامَةِ؛[30]

هر امامی به گردن دوستان و شیعیان خود عهدی دارد که وفای کامل به این عهد، و بجای آوردن نیکوی آن، با زیارت قبور آنان است. پس، کسانی که با رغبت و علاقه به زیارت ایشان و باور داشتن آنچه آنان ترغیب کرده‌اند، زیارتشان کنند، امامانِ آنها در روز قیامت شفیعشان باشند.

امام هادی7:

لَو اِنَّکَ زُرتَ قَبرَ عَبدِالعَظیمِ عِندَکُم لَکُنتَ کَمَن زارَ الحُسینِ بنِ عَلیٍّ7؛

مردی از اهل «ری» با امام هادی7 دیدار کرد و امام از او پرسید: کجا بودی؟ گفت: در زیارت امام حسین7. حضرت به او فرمود: آگاه باش اگر تو قبر عبدالعظیم را که پیش شماست زیارت می‌کردی، همچون کسی بودی که حسین‌بن علی7 را زیارت کرده است.

امام جواد7:

مَن زارَ قَبرَ عَمَّتِی بِقُمّ فَلَهُ الجَنَّةُ؛[31]

هر که قبر عمّه‌ام را در قم زیارت کند، پاداشش بهشت باشد.

امام حسن عسگری7:

قَبری بِسُرّ مَن رَأی أمانٌ لِاَهلِ الجانِبَینِ؛[32]

قبر من در سامرا، موجب امان برای اهل هر دو طرف (سنی و شیعه) است.

مَن زارَ جَعفَراً وَ أباهُ، لَم یشتَکِ عَنهُ، وَ لَم یُصِبهُ سُقمٌ، وَ لَم یَمُت مُبتَلی؛[33]

هر کس امام جعفر صادق و پدرش علیهاالسلام را زیارت کند، به چشم درد و بیماری مبتلا نشود و دردمند و گرفتار نمیرد.

 

زیارت قبور

)مَن لَم یَستَطِع اَن یَزورَ قُبورَنا فَلیَزُر قَبورَ صَلَحاءِ اِخوانِنا([34]

هر کس که نتواند به زیارت قبر ما (امامان) بیاید، پس قبر برادران صالح و شایسته ما را زیارت کند.

پیامبر گرامی6:

مَن زَارَ قَبرَ أبَوَیهِ أو أحَدِهِمَا فِی کُلِّ جُمُعَةٍ غُفِرَ لَهُ وَ کُتِبَ بَرّا؛[35]

کسی که در هر جمعه به زیارت قبر پدر و مادرش با یکی از آنان برود. هم گناهش بخشیده می‌شود و هم نزد خداوند فرزند نیکوکار به حساب می‌آید.

امام علی7:

«السَّلامُ عَلی أهلِ لا إلَهَ إلاّ اللهُ، مِن أهلِ لا إلَهَ إلاّ اللهُ، یا أهلَ لا إلهَ إلاّ اللهُ کیفَ وَجَدتُم کَلِمَةَ لا إلهَ إلاّ اللهُ؟ یا لا إلهَ إلاّ اللهُ بِحَقِّ لا إلهَ إلاّ اللهُ اِغفِر لِمَن قالَ لا إلهَ إلاّ اللهُ، واحشُرنا فی زُمرَةٍ مَن قالَ لا إلهَ إلاّ اللهُ» سَمِعتُ رسولَ اللهِ صلی‌الله علیه و آله یقولُ: مَن قالَها إذا مَرَّ بالمِقابِرِ غُفِرَ لَهُ ذُنوبُ خَمسِینَ سَنةً، فقالو: یا رسولَ اللهِ، مَن لَم یَکُن لَهُ ذُنوبُ خَمسِینَ سَنةً؟ قالَ: لِوالِدَیهِ و إخوانِهِ و لعامَّةِ المسلمینَ؛[36]

سلام و درود از اهل لا اله الا الله، بر اهل لا اله الا الله، ای اهل لا اله الا الله! کلمه لا اله الا الله «را چگونه یافتند؟ ای لا اله الا الله! به حقّ لا اله الا الله، هر که گفت لا اله الا الله، او را بیامرز و ما را در زمره کسانی محشور فرما که گفتند لا اله الا الله» شنیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله می‌فرمود: هر که در هنگام عبور از گورستان، این جملات را بگوید، گناهان پنجاه سالش بخشوده می‌شود. اصحاب، عرض کردند: ای رسول خدا! کسی که گناه پنجاه سال نداشته باشد چه؟ فرمود: گناهان [پنجاه سال] پدر و مادر و برادرانش و عموم مسلمانان بخشوده می‌شود.

امام صادق7:

زُورُوا مَوتاکُم فَإنَّهُم یَفرَحونَ بِزِیارَتِکُم، وَ لِیَطلُبِ الرَّجُلُ حاجَتَهُ عِندَ قَبرِ أبیهِ وَ اُمِّهِ بَعدَ ما یَدعُولَهُما؛[37]

مرده‌های خود را زیارت کنید، چرا که آنان با زیارت شما خوشحال می‌شوند. هر کس حاجت خود را در کنار قبر پدر و مادرش (از خداوند) در خواست کند، پس از آنکه در حق پدر و مادرش دعا می‌کند.

نَعَم إنّ ذلک یَدخُلُ عَلَیهِ کَما یَدخُلُ عَلی أحَدِکُم الهَدِیَّةُ، یَفرَحُ بِها؛[38]

آری، همان طور که اگر به یکی از شما هدیه‌ای داده شود خوشحال می‌گردد، مرده نیز از کار شما خوشحال می‌شود.

: (عن محمد بن مسلم، قُلتُ لِأبی عَبدِاللهِ (ع)

نَزُورُ المَوتی

: فَقال: نِعمَ قُلتُ

فَیَعلَمونَ بِنا اِذا اَتیناهُم؟

قالَ: ای وَاللهِ لَیَعلَمونَ بِکُم وَ یَفرحُون بِکُم وَ یَستَأنِسونَ اِلَکُم؛[39]

محمد بن سلم می‌گوید: به امام صادق7 عرض کردم: آیا به زیارت اموات برویم؟

فرمود: آری

پرسیدم: آیا وقتی به زیارتشان می‌رویم، متوجه آمدن ما می‌شوند؟

فرمود: آری به خدا قسم، آمدن شما را می‌فهمند و خوشحال می‌شوند و با شما انس می‌گیرند.

[1] . سوره فجر، آیات 30ـ27.

[2] . ثواب‌الاعمال، ص219.

[3] . مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل، ج10، ص239 ـ بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج98، ص46، ح5.

[4] . کامل الزیارات، ص109.

[5] . وسائل‌الشیعه، ج۱۰، ص331.

[6] . وسائل الشیعه، ج10، ص333.

[7] . مستدرک الوسائل، ج10، ص236.

[8] . سوره دخان، آیه29.

[9] . تفسیر برهان، ج4، ص161.

[10] . اقبال‌الاعمال، ص568.

[11] . وسائل‌الشیعه، ج۱۰، ص372.

[12] . امام جواد7: وسائل‌الشیعه، ج14، ص550.

[13] . الخصال، ج1، ص168.

[14] . وسائل الشیعه، ج14، ص569.

[15] . امام صادق7 ـ بحارالانوار، ج97، ص124.

[16] . من لایحضره الفقیه، ج2، ص585.

[17] . بحارالانوار، ج97، ص141.

[18] . وسائل الشیعة، ج10، ص261.

[19] . بحارالانوار، ج97، ص183.

[20] . بحارالانوار، ج97، ص123.

[21] . عیون أخبار الرِّضا: 23/ 260/2.

[22] . بحارالانوار، ج99، ص39.

[23] . بحارالانوار، ج99، ص267.

[24] . بحارالانوار، ج100، ص260.

[25] . بحارالانوار: 29/ 354/ 74.

[26] . وسائل الشیعه، ج10، ص254.

[27] . بحارالانوار: 3/ 145/ 100.

[28] . وسایل الشیعه، ج7، ص257.

[29] . سفینة‌البحار، ج1، ص565.

[30] . بحارالانوار: 1/ 116/ 100.

[31] . بحارالانوار: 3/ 265/ 102.

[32] . بحارالانوار، ج99، ص59.

[33] . تهذیب الأحکام: 154/ 78/ 6.

[34] . امام صادق7، بحارالانوار، ج74، ص331.

[35] . نهج‌الفصاحه، ص510؛ بحارالانوار، ج79، ص64؛ همان، ج86، ص395.

[36] . بحارالانوار: 41/ 203/ 93.

[37] . بحارالانوار، ج10، ص97.

[38] . بحارالانوار: 6/ 296/ 102.

[39] . مستدرک سفینة البحار، ج10، ص457.