اندیشه بنان

شفا در قرآن

)وَ نُنَزِّلُ مِنَ القُرآنِ مَا هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلمُؤمِنینَ([1]

و ما آنچه را برای مؤمنان مایه شفا و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم.

پیامبر گرامی 6:

عَلَیْکُمْ بِالقُرآنِ فَإنَّهُ الشِّفاءُ النَّافِعُ وَالدَّواءُ المُبارَکُ وَ عِصمَةٌ لِمَنْ تَمَسَّکَ بِه وَ نَجاةٌ لِمَنْ تَبِعَهُ؛[2]

بر شما باد به کتاب خدا زیرا قرآن شفایی سودمند و داروی پربرکت است و حافظ کسی است که به آن تمسک جوید و نجات‌بخش کسی که از آن پیروی کند.

خَیرُ الدَواءِ الْقُرآنُ؛[3]

بهترین دارو، قرآن است.

امام علی7:

لاتَستَشفِیَنََّ بِغَیرِ القُرآنِ فَإنَّهُ مِنْ کُلِّ داءٍ شافٍ؛[4]

به غیر قرآن شفا مجویید، زیرا که از هر دردی، شفا دهنده خواهد بود.

واستَشفُوا بِنُورِهِ فَإنَّهُ شِفاءٌ لِما فی الصُّدورِ؛[5]

و از نور آن شفا جویید؛ زیرا که آن شفابخش بیماری‌های سینه‌هاست.

امام باقر7:

مَن لَم یُبرِئهُ الحَمدُ لَم یُبرِئهُ شَيءٌ؛[6]

هر که را سوره حمد بهبود نبخشد، هیچ چیز او را بهبود نبخشد.

امام کاظم7:

فِی القُرآنِ شِفاءٌ مِنْ کُلِّ داءٍ؛[7]

در قرآن، شفای هر دردی است.

امام صادق7:

شَکا رَجُل اِلَی النَبیّ وَجَعاً فی صَدرِهِ، فقال: اِستَشفِ بِالقُرانَ فَاِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقولُ: وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُدُورِ؛[8]

مردی به پیامبر از درد سینه شکایت کرد. حضرت فرمود: از قرآن شفا بجوی، زیرا خدای عزّ و جلّ می‌فرماید: «قرآن شفاست برای آنچه در سینه‌هاست.»

امام رضا7:

فِي القُرآنِ شِفاءٌ مِن کُلِّ داءٍ وَ قالَ دَاوُ وَا مَرضاکُم بِالصَّدَقهِ وَاستَشفَوا بِالقُرآنِ فَمَن لَمْ یَشفِهِ القُرآنُ فَلا شِفاءَ لَهُ؛[9]

در قرآن دوای هر دردی است، و سپس فرمود: مرض‌های خود را با صدقه مداوا و آنها را با قرآن شفا دهید، پس کسی را که قرآن شفا ندهد، پس هیچ شفایی برای او نیست.

 

شفاعت

)مَا مِن شَفِیعٍ إلاَّ مِنْ بَعْدِ إذْنِهِ([10]

هیچ شفاعتگری نیست مگر پس از اذان او.

 

فَمَا تَنفَعُهُ شَفَاعَةُ الشَّافِعِینَ؛[11]

و شفاعت شفاعت کنندگان آنها را سود نبخشد.

پیامبر گرامی 6:

لایَنالُ شَفاعَتي مَن اَخَّرَ الصَّلوةَ بَعدَ وَقتِها؛[12]

کسی که نماز را از وقتش تأخیر بیندازد، (فردای قیامت) به شفاعت من نخواهد رسید.

یَشفَعُ الشَّهیدُ فی سَبعینَ مِن اَهلِهِ؛[13]

شهید هفتاد نفر از بستگان خود را شفاعت می‌کند.

اَلشَّفاعَةُ لاتَکُونُ لِاَهلِ الشَّکِ وَالشِّرکِ وَ لا لِاَهلِ الکُفرِ وَالجُحُودِ بَل یَکُونُ لِلمؤمِنینَ مِن اَهلِ التَّوحیدِ؛[14]

شفاعت برای تردیدکنندگان و مشرکان و کافران نیست بلکه برای مؤمن موحّد است.

فاطمه زهرا سلام‌الله علیها:

إذا حُشِرتُ یَومَ القیامةَ أرفَعُ هذا إلی یَدي وَ أشفَعُ في عُصاةِ أُمَّةِ أبی؛[15]

آن‌گاه که در روز قیامت برانگیخته شوم، دستم را بلند می‌کنم گناهکاران امّت پدرم را شفاعت خواهم کرد.

امام باقر7:

لاشَفیعَ لِلمَرأةِ أنجَحُ عِندَ رَبّها مِن رِضا زَوجِها؛[16]

هیچ شفیعی برای زن نزد پروردگارش نجات‌بخش‌تر از رضایت شوهرش نیست.

امام صادق7:

لایَنالُ شَفاعَتُنا مَنِ استَخَفَّ بِالصَّلاةِ؛[17]

هر کس نماز را سبک بشمارد، به شفاعت ما دست نخواهد یافت.

لاتَستَخِفُّوُا بِفُقَراء شیعَةِ عَلِّیٍ فَاِنَّ الرَّجُلَ مِنهُم یَشفَعُ فی مِثلِ رَبیعَةِ وَ مُضِرٍ؛[18]

فقیران از شیعیان علی7 را خوار و سبک نشمارید که همانا یک نفر از آنها به اندازه قبیله ربیعه و مضر را شفاعت خواهد نمود.

مَا اَحَدٌ مِنَ الاَوَّلینَ وَالآخَرینَ اِلاَّ وَ هُوَ یَحتاجُ اِلی شَفاعَةِ مُحمَّدٍ6 یَومَ القیامَةِ؛[19]

هیچ کس از اولین و آخرین (مخلوقات) نیست مگر اینکه به شفاعت محمد6 در روز قیامت نیاز دارد.

وَالشَّفاعَةُ جائزَةٌ لَهُم اِذَا ارتَضَی اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ دینَهُم؛[20]

شفاعت جایزه‌هائی است برای مؤمنین گنه‌کاری که دین آنها مورد رضایت خداوند است.

فرازی از زیارت عاشورا:

اَللّهُمَّ ارزُقنی شَفَاعَةَ الحُسَینِ یَومَ الوُرُودِ؛

خدا شفاعت حسین7 را در روز ورود (به قیامت) نصیبم کن.

[1] . سوره اسرا، آیه82.

[2] . جامع‌الاخبار، ج۱، ص432.

[3] . آثارالصادق، ح26469.

[4] . المحاسن، ج۲، ص180.

[5] . تحف‌العقول: 150.

[6] . المحاسن، ج۲، ص179.

[7] . مکارم‌الاخلاق، ص420.

[8] . کافی، ج6، ص390 ـ سوره یونس، آیه 57.

[9] . مستدرک الوسائل، ج۲، ص98.

[10] . سوره یونس، آیه3.

[11] . سوره مدثر، آیه48.

[12] . محاسن، ج۱، ص80 ـ وسایل الشیعه، ج۴، ص114.

[13] . کنزالعمال، ح 11119.

[14] . میزان‌الحکمه، ج5، ص117.

[15] . عوالم العلوم و المعارف، ج۱۱، ص451.

[16] . وسایل الشیعه، ج۲۰، ص222 ـ خصال، ج2، ص588.

[17] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۳، ص270.

[18] . مشکاة الانوار، ص556.

[19] . المحاسن، ج1، ص293.

[20] . بحارالانوار، ح8، ص40.