شهادت دادن
)وَ لاتَکتُمُوا الشَّهَادَةَ وَ مَن یَکتُمها فَاِنَّهُ آثِمٌ قَلبُهُ([1]
و شهادت را کتمان نکنید و هر که آن را کتمان کند قلبش گنهکار است.
پیامبر گرامی6:
لاتَشهَدَنَّ بِشَهادَةٍ حَتّی تَعرِفَها کَما تَعرِفُ کَفَّکَ؛[2]
نباید شهادت بدهی، مگر هنگامی که آن را مانند کف دستت بشناسی.
وَ قَد سُئِلَ عَنِ الشَّهادَةِ: هَل تَرَی الشَّمسَ؟ عَلی مِثلِها فَاشهَد اَودَع؛[3]
رسول خدا6 در پاسخ به پرسش از شهادت دادن فرمودند: آفتاب را میبینی؟ هر گاه موضوع به همین روشنی بود شهادت بده وگرنه خودداری کن.
امام صادق7:
لا أقبَلُ شَهادَةَ الفاسِقِ اِلاَّ عَلی نَفسِهِ؛[4]
شهادت فاسق را جز بر ضد خودش نمیپذیرم.
مَن شَهِدَ شهادَةَ حَقِّ لِیُحیِیَ بِها حَقَّ امرِیءٍ مُسلمٍ أتی یَومَ القِیامَةِ وَ لِوَجهِهِ نُورٌ مَدَّ البَصَرِ، یَعرِفُهُ الخلایِقُ بِاسمِهِ وَ نَسَبِهِ؛[5]
کسی که برای زنده کردن حقّ یک نفر مسلمان شهادت حقّ بدهد، روز قیامت در حالی آورده میشود که نور چهرهاش تا چشم کار میکند دیده میشود و خلایق او را به نام و نسب میشناسد.
[1] . سوره بقره، آیه 283.
[2] . کافی، ج3، ص383، ح7.
[3] . وسائل الشیعه، ج3، ص250، 18.
[4] . کافی، ج5، ص395، ح7.
[5] . منتخب میزان الحکمه، ص304.
