عذاب
)إنَّ الَّذینَ کَفَرُوا بِایَاتِ الله لَهُمْ عَذابٌ شَدید(
حقیقتاً کسانی که به آیات الهی کفر ورزیدند برای آنها عذاب شدیدی است.[1]
پیامبر گرامی6:
عَلَیْکَ بقِرَاءَةِ الْقُرآنِ فَإنَّ قِرَاءَتَهُ کَفَّارَةٌ لِلذُّنُوبِ وَ سِتْرٌ فِي النَّار وَ أمَانٌ مِنَ الْعَذَاب؛[2]
بر تو باد خواندن قرآن؛ زیرا خواندن آن کفّاره گناهان است و پردهای در برابر آتش و موجب ایمنی از عذاب.
إنَّ النّاسَ إذا رَأوُا الظّالِمَ فَلَمْ یَأخُذُوا عَلی یَدَیهِ أو شَکَ أنْ یَعُمَّهُمُ اللهُ بِعِقابٍ مِنهُ؛[3]
مردم آنگاه که ظالم را ببینند و او را باز ندارند، انتظار میرود که خداوند همه را به عذاب خود گرفتار سازد.
وَالَّذی بَعَثَنی بِالحَقِّ بَشیراً لایُعَذِّبُ اللهُ بِالنّارِ مُوَحِّداً اَبَداً؛[4]
سوگند به آن کسی که مرا نوید دهنده برانگیخت، خداوند هرگز یکتاپرست را در آتش عذاب ندهد.
امام علی7:
ثَمَرَةٌ الْکَذِبِ الْمَهَانَةُ فِي الدُّنْیَا وَالْعَذَابُ فِي الْآخِرَةِ؛[5]
نتیجه دروغ، خواری در دنیا و عذاب در آخرت است.
اِعلَمُوا أنَّهُ لَیسَ لِهَذا الجِلدِ الرَّقیق صَبرٌ عَلَی النَّار فَارحَمُوا نُفُوسَکُم فَإنَّکُم قَد جَرَّبتُمُوهُا فِی مَصَائِبِ الدُّنیَا أفَرَأیتُم جَزَعَ أحَدِکُم مِنَ الشَّوکَةِ تُصِیبُهُ وَالعَثرَةِ تُدمِیهِ وَالرَّمضَاءِ تُحرقُهُ فَکَیفَ إذَا کَانَ بَینَ طَابَقَین مِن نَار ضَجِیعَ حَجَر وَ قَرینَ شَیطَان؛[6]
بدانید که این پوست نازک تحمل آتش را ندارد، پس به خودتان رحم کنید، شما در مصیبتهای دنیا آزمایش کردهاید که وقتی خاری به بدن یکی از شما میرود و یا به زمین میخورد و خونی میشود و یا شنهای داغ پایش را میسوزاند چگونه بیتابی میکند؟! پس، چگونه خواهد بود اگر میان دو لایه از آتش قرار گیرد و هم بسترش سنگ و همدمش شیطان باشد؟
امام صادق7:
مَا عَذَّبَ اللهُ اُمَّةً إلا عِندَ استِهانَتِهِمْ بِحُقُوقِ فُقَراءِ إخوانِهِم؛[7]
خداوند امتی را عذاب نخواهد کرد، مگر در وقتی که نسبت به حقوق برادران نیازمند خود سستی نمایند.
إنَّ امْرَأةً عُذِّبَتْ فِي هِرَّةٍ رَبَطَتْهَا حَتَّي مَاتَتْ عَطَشاً؛[8]
زنی به سبب آن که گربهای را بسته بود، تا از تشنگی مرد، به عذاب گرفتار آمد.
مَن اَحصی عَلی اَخیهِ المُؤمِنِ عَیباً لِعَیَّبَهُ بِهِ یَوماً ما، کانَ مِن اَهلِ هذِهِ الایَةِ: (قَالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ): اِنَّ الَّذینَ یُحِبّونَ اَن تَشیعَ الفاحِشَةُ فِی الَّذینَ آمَنُوا لَهُم عَذابٌ ألیمٌ فِی الدُّنیا وَالاخِرَةِ وَاللهُ یَعلَمُ وَ اَنتُم لاتَعلَمونَ(سوره نور، آیه 19)؛[9]
هر کس در صدد عیبجوئی برادر مؤمنش برآید تا با آن روزی او را سرزنش کند، مشمول این آیه است: کسانی که دوست دارند زشتیها در میان مردم با ایمان شیوع پیدا کند. عذاب دردناکی برای آنان در دنیا و آخرت خواهد بود و خداوند میداند و شما نمیدانید.
[1] . سوره آلعمران، آیه4.
[2] . نهجالفصاحه، ص293، ح690.
[3] . نهجالفصاحه، ص323، ح833.
[4] . امالی صدوق، ص296 ـ توحید صدوق، ص29.
[5] . تصنیف غرر الحکم و دررالکلم، ص220، ح4400.
[6] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص267، خطبه 173.
[7] . تحفالعقول، ص303.
[8] . ثواب الاعمال، ص278 ـ مکارم الاخلاق، ص129.
[9] . مستدرک الوسائل، ج9، ص110، ح10379.
