عمل صالح

عمل صالح

)وَ بَشِّرِ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَالحاتِ اَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجرِي مِنْ تَحْتِها الاَنْهَارُ([1]

و بشارت ده کسانی را که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده‌اند که تحقیقاً برای آنها باغ‌هایی است که از زیر درختانش نهرها جاری است.

مَن عَمِلَ صالِحاً مِن ذَکَر أو اُنثی وَ هُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحییَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً وَ لَنَجزِیَنَّهُم أجرَهُم بِأحسَن ما کانُوا یَعمَلُونَ؛[2]

هر کس از مرد و زن عمل شایسته کند و مؤمن باشد او را زندگی نیکو دهیم و پاداششان را بهتر از آنچه عمل می‌کرده‌اند می‌دهیم.

پیامبر گرامی6:

أرْبَعٌ مَنْ کُنَّ فِیهِ وَ کَانَ مِنْ قَرْنِهِ إلَي قَدَمِهِ ذُنُوباً بَدَّلَهَا اللهُ حَسَنَاتٍ الصِّدْقُ وَالْحَیَاءُ وَ حُسْنُ الْخُلُقِ وَالشُّکْر؛[3]

اگر کسی دارای چهار خصلت باشد هر چند از سر تا قدمش را گناه فرا گرفته باشد خداوند آن گناهان را به نیکی تبدیل می‌کند: راستگویی، شرم و حیا، نیک خلق، روحیه شکرگزاری.

مَنْ نَفَّسَ مِنْ مُسْلِمٍ کُرْبَةً مِنْ کُرَبِ الدُّنْیا نَفَّسَ اللهُ عَنْهُ کُرْبَةً مِنْ کُرَبِ یَوْمِ الْقیامَةِ وَ مَنْ یَسَّرَ عَلی مُعْسِرٍ یَسَّرَ اللهُ عَلَیْهِ فِی الدُّنْیا وَالآخِرَةِ وَ مَنْ سَتَرَ عَلی مُسْلِمٍ سَتَرَ اللهُ عَلَیْهِ فِی الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ؛[4]

هر کس غمی از غم‌های دنیا را از مسلمانی برطرف نماید، خداوند غمی از غم‌های روز قیامت را از او برطرف کند و هر کس بر شخص تنگدستی آسان بگیرد، خداوند در دنیا و آخرت بر او آسان گیرد و هر کس راز مسلمانی را بپوشاند، خداوند در دنیا و آخرت رازپوش وی شود.

امام علی7:

لایَکمُلُ صالِحُ العَمَلِ اِلاّ بصالِح النِّیّةِ؛[5]

عمل صالح جز با نیّت صالح به حد کمال نمی‌رسد.

امام باقر7:

أربَعٌ مَن کُنَّ فیهِ بَنَی اللهِ لَهُ بَیتا فِی الجَنَّةِ: مَن آوَی الیَتیمَ وَ رَحِمَ الضَّعیفَ وَ أشفَقَ عَلی والِدَیهِ وَ أنفَقَ عَلَیهِما وَ رَفَقَ بِمَملوکِهِ؛[6]

چهار چیز است که اگر در کسی باشد خداوند خانه‌ای در بهشت برای او بنا می‌کند: کسی که یتیمی را پناه بدهد، به ناتوان رحم کند، نسبت به پدر و مادرش دلسوز و مهربان باشد، برای آنها خرج کند و با مملوک خود مدارا نماید.

امام صادق7:

لایَتِمُّ المَعرُوفُ اِلاّ بِثَلاثٍ، تَعجیلُهُ وَ تَصغیرُهُ وَ تَستیرُهُ؛[7]

کار نیک کامل نمی‌شود مگر به سه چیز، شتاب در انجام دادن، کوچک شمرده و پنهان داشتن آن.

امام رضا7:

لاتَدَعُوا العَمَلَ الصّالِحَ وَالإجْتِهادَ فِی العِبادَةِ إتَّکالاً عَلی حُبِّ آلِ مُحَمّدٍ6 وَ لاتَدَعوُا حُبَّ آل مُحَمّدٍ6 وَ التَسلیمَ لِأمْرِهِمْ إتِّکالاً عَلَی العِبادَةِ فَإنَّهُ لاَیُقْبَلُ أحَدُهُما دُونَ الآخَرِ؛[8]

مبادا اعمال نیک را به اتکای دوستی آل محمد6 رها کنید، مبادا دوستی آل محمد6 را به اتکای اعمال صالح از دست بدهید، زیرا هیچ کدام از این دو، به تنهایی پذیرفته نمی‌شود.

[1] . سوره بقره، آیه25.

[2] . سوره نحل، آیه 97.

[3] . خصال، ص181، ح246.

[4] . نهج‌الفصاحه، ح 2756.

[5] . فهرست غرر، ص399.

[6] . محاسن، ج1، ص8، ح23.

[7] . خصائص الائمه، ص100.

[8] . فقه الرضا، ص339 ـ بحارالانوار(ط ـ بیروت)، ج۷۵، ص347 و 348.