اندیشه بنان

فاطمه (س) و حیاء وشرم از خدا ( خدامداری )
حضرت فاطمه عليهاالسلام :
يا أباالحَسَنِ! إنّي لأَستَحيي مِن إلهي أن اُكَلِّفَ نَفسَكَ مالاتَقدِرُ عَلَيهِ ؛ (بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 59 )
اى على! من از پروردگارم شرم دارم كه چيزى از تو درخواست كنم كه توان برآوردن آن را نداشته باشى .

حضرت زهرا (س) نه تنها در شوهر داری وخانه داری بل در تمام امور زندگی خدا مدار بود .مهم برای او این بود که در مسیر الهی حرکت کند وبه دستور خدا عمل نماید .
و خداوند متعال در زندگی او مهم بود و خدا در نزد او بزرگ بود وهمه چیز باید بر مدار “الله” بچرخد ولاغیر . غم وشادی او بر همین مدار بود ، سخن وسکوت او هم همین طور ، قیام و قعود او ، سعی وسکون او برهمین اساس بود . او حاضربود همه سختی ها ، مرارتها ، تلخی ها و مشکلات را تحمل کند اما کار خلاف رضای خدا انجام ندهد .
در نقل آمد که حضرت امیر (ع) بیرون خانه بود و وقتی که به خانه برگشت از حضرت زهرا (س) درخواست خوردنی کرد وحضرت گفت دوروز است چیزی نداریم .حضرت امیر المنین(ع) فرمود : چرا نگفتی تا تهیه کنم؟ عرض کرد :
يا أباالحَسَنِ! إنّي لَأََستَحيي مِن إلهي أن اُكَلِّفَ نَفسَكَ مالاتَقدِرُ عَلَيهِ ؛ (بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 59 )
از خدایم حیا میکنم از تو چیزی بخواهم که قادر به انجام آن نیستی .
ملاحظه می شود که حضرت ملاک در عدم در خواست را “حیا از خدا” مطرح می کند . چرا که او باید کاری کند که خدا راضی باشد وقطعا کاری که شوهر از عهده آن برنیاید خداوند از آن کار ناراضی است . پس شرم حضرت بخاطر آن است که این کار خلاف رضای الهی است .