قرضالحسنه
)مَنْ ذَا الَّذي یُقْرِضُ اللهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أضْعافاً کَثیرَةً وَ اللهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إلَیْهِ تُرْجَعونَ([1]
کیست که به (بندگان) خدا وام نیکویی بدهد تا خدا آن را برای او چند برابر بیفزاید؟ و خداوند است که (روزی بندگان را) محدود یا گسترده میسازد، و به سوی او بازگردانده میشوید.
پیامبر گرامی6:
مَنْ أقْرَضَ مَلْهوفاً فَأحْسَنَ طِلْبَتَهُ اسْتَأنَفَ الْعَمَلَ وَأعْطاهُ الله بِکُلِّ دِرْهَمٍ ألْفَ قِنْطارٍ مِنَ الْجَنَّةِ؛[2]
هر کس به گرفتار و درماندهای قرض بدهد و در پس گرفتن آن خوشرفتاری کند [گناهانش پاک شده] اعمالش را دوباره شروع میکند و خداوند در برابر هر درهم، هزار قنطار (ثروتی فراوان) در بهشت به او عطا کند.
مَنْ احْتاجَ إلَیْهِ أخوهُ الْمُسْلِمُ في قَرْضٍ وَ هُوَ یَقْدِرُ عَلَیْهِ فَلَمْ یَفْعَلْ حَرَّمَ اللهُ عَلَیْهِ ریحَ الْجَنَّةِ؛[3]
کسی که برادر مسلمانش در قرضی به او نیاز پیدا کند و او بتواند قرض بدهد و چنین نکند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام میکند.
مَا مِن مُومِن أقرَضَ مُؤمِناً یَلتَمِس بِهِ وَجهَ اللهِ اِلاّ حَسُبَ الله لَهُ أجرَهُ بِحِسابِ الصَّدَقَةِ حَتّی یَرجِع اِلَیهِ مَالَهُ؛[4]
هیچ مؤمنی نیست که به خاطر خدا به مؤمن دیگر قرض دهد، جز آنکه خداوند هر روز ثواب صدقه دادن آن را به حساب وی ثبت کند تا زمانی که آن مال به او باز گردد.
دَخَلْتُ الْجَنَّةَ فَرَأيْتُ عَلی بابِها: اَلصَّدَقَةُ بِعَشَرَةٍ والْقَرْضُ بِثَمانیَةَ عَشَرَ فَقُلْتُ یا جَبْرَئیلُ کَیْفَ صارَتِ الصَّدَقَةُ بِعَشَرَةٍ وَالقَرضُ ِثَمانیَةَ عَشَرَ؟ قالَ: لأنَّ الصَّدَقَةَ تَقَعُ عَلی یَدِ الْغَنيِّ وَالْفَقیرِ وَالْقَرْضُ لایَقَعُ إلاّ فی یَدِ مَنْ یَحْتاجُ إلَیْهِ؛[5]
وارد بهشت شدم، دیدم بر در آن نوشته است (ثواب) صدقه ده برابر است و قرض هجده برابر. گفتم: ای جبرئیل چرا صدقه ده برابر و قرض هجده برابر است؟ گفت: زیرا صدقه به دست نیازمند و بینیاز میرسد اما قرض جز به دست کسی که به آن نیاز دارد، نمیرسد.
امام صادق7:
لَأنْ اُقْرِضَ قَرْضاً اَحَبُّ اِلَيَّ مِنْ اَنْ اَصِلَ بِمِثْلِهِ؛[6]
مالی را قرض بدهم، بیشتر دوست دارم تا آن را ببخشم.
امام رضا7:
إعْلَمْ أنَّهُ مَنِ اسْتَدانَ دَیْناً وَ نَوي قَضاءَهُ، فَهُوَ فی أمانِ الله حَتّی یَقْضِیهُ فَإنْ لَمْ یَنْوِ قَضاءَهُ فَهُوَ سارقٌ؛[7]
کسی که قرض بگیرد در صورتی که تصمیم داشته باشد آن را پس دهد در امان خداست تا آن را اداء کند ولی اگر تصمیم نداشته باشد آن را به صاحبش برگرداند، دزد محسوب میشود.
[1] . سوره بقره، آیه 245.
[2] . ثوابالاعمال و عقابالاعمال، ص289.
[3] . امالی (صدوق)، ص430 ـ من لایحضره الفقیه، ج۴، ص15.
[4] . الکافی، ج4، ص34.
[5] . کنزالعمال، ج۶، ص210، ح15373.
[6] . بحارالانوار (ط ـ بیروت)، ج۱۰۰، ص139، ح5.
[7] . فقهالرضا، ص268.
