قطع رحم
)وَالَّذینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَاللهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَیَقْطَعُونَ مَا اَمَرَاللهُ بِهِ أنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِیالأرْضِ اُولئِکَ لَهُمْ اللَّعنَةُ وَ لَهُم سُوءُ الَّدارِ([1]
و کسانی که پیمان خدا را پس از بستن آن میشکنند و آنچه را خدا به پیوستن آن فرمان داده میگسلند و در زمین فساد میکنند بر ایشان لعنت است و بدفرجامی آن سرای
حدیث قدسی:
أنَا الرَّحمنُ وَ هذِهِ الرَّحِمُ، شَقَقتُ لَها إسماً مِن إسمی فَمَنْ وَصَلها وَصَلتُهُ وَ مَن قَطَعَها قَطَعْتُهُ؛[2]
خداوند سبحان فرمود: من رحمان هستم و نام رحم را از اسم خود مشتق نمودهام، پس هر کس صله رحم کند و با بستگان خود پیوند نماید من او را با رحمت صله خواهم کرد، و هر کس قطع رحم کند من رحمت خود را از او قطع خواهم نمود.
پیامبر گرامی6:
أبغَضُ الأعمالِ إلی الله الشِرکُ بالله، ثُمَّ قَطیعَةُ الرَّحِمِ ثُمَّ الأمرُ بِالمُنْکَر وَالنَّهُی عَنِ المَعْروفِ؛[3]
منفورترین اعمال نزد خداوند، عبارتاند از: شرک به خدا، سپس قطع رحم و سپس امر به منکر و نهی از معروف.
إنَّ الرَّحمَةَ لاَتَنزِلُ عَلی قَومٍ فیهِم قاطِعُ رَحِمٍ؛[4]
رحمت (خدا) بر قومی که در میان آنان قطع رحم کننده باشد، نازل نمیشود.
امام علی7:
قَطیعةُ الرَحِمِ تُورِثُ الفَقرَ؛[5]
قطع رابطه با خویشاوندان (رحمی)، تنگدستی بر جای میگذارد.
ما آمَنَ بِاللهِ مَن قَطِعَ رَحِمَهُ؛[6]
کسی که با خویشاوندان خود قطع رابطه کند، به خدا ایمان نیاورده است.
امام سجاد7:
إیّاکَ وَ مُصاحَبَةَ القاطعِ لِرَحِمِهِ فإنِّی وجَدْتُهُ مَلْعوناً فی کتابِ الله فی ثَلاثَةِ مواضَعَ:[7]
از همنشینی با کسی که رابطة خود را با خویشاوندان (رحمی) خود قطع میکند، بپرهیز! زیرا من در سه جای قرآن کریم او را مورد لعن و نفرین یافتم.
امام باقر7:
ثَلاثُ خِصالٍ لایَموتُ صاحِبُهُنَّ اَبداً حَتّی یَری وَ بالَهُنَّ: اَلبَغیُ وَ قَطیعَةُ الرَّحم وَ الیَمینُ الکاذِبَةُ؛[8]
سه خصلت است که هر که آنها را دارد نمیمیرد، مگر اینکه کیفرشان را در همین دنیا میبیند: ستم، قطع رحم و قسم دروغ.
امام صادق7:
نَعوذُ باللهِ عَن الذُنوبِ الَّتی تُعَجِّلُ الفَناءَ وَ تُقَرِّبُ الآجالَ وَ تُخَلِّی الدِیّارَ وَ هِیَ قَطیعَةُ الرَّحِمِ وَ العَقوقُ وَ تَرکُ البِرِّ؛[9]
به خدا پناه میبریم از گناهانی که نابودی را سرعت میبخشد، مرگها را نزدیک و شهرها را از ساکنانش خالی میسازد و آن گناهان، قطع رحم، آزردن پدر و مادر و ترک احسان و نیکی.
[1] . سوره رعد، آیه25.
[2] . جامعالسادات، ج۲، ص252.
[3] . جامع السعادات، ج۲، ص342.
[4] . کنزالعمال، ح6978.
[5] . بحارالانوار، ج۷۱، ص91.
[6] . غررالحکم، ص407، ح 9327.
[7] . سفینةالبحار، ج۱، ص516
[8] . الکافی، ج74، ص348.
[9] . الکافی، ج2، ص184.