مرثیهسرائی برای اهلبیت
)مَن ذُکِرنا عِندَهُ فَفاضَت عَیناهُ حَرَّمَ اللهُ وَجهَهُ عَلَی النّارِ([1]
نزد هر کس که از ما یاد شود و چشمانش پر از اشک گردد، خداوند چهرهاش را بر آتش دوزخ حرام میکند.
امام صادق7:
ما مِن أحَدٍ قالَ فِی الحُسینِ شِعراً فَبَکی وَ أبکی بِهِ اِلاّ اَوجَبَ اللهُ لَهُ الجَنَّةَ وَ غَفَرَ؛[2]
امام صادق7 به جعفر بن عفان فرمود: هیچ کس نیست که درباره حسین7 شعری بسراید و بگرید و با آن بگریاند مگر آن که خداوند، بهشت را بر او واجب میکند و او را میآمرزد.
مَن قَالَ فینا بَیتَ شِعرٍ بَنیَ اللهُ لَهُ بَیتاً فِی الجَنَّةِ؛[3]
هر کس در راه ما و برای ما یک بیت شعر بسراید، خداوند برای او خانهای در بهشت، بنا میکند.
اَلحَمدُ لَلّهِ الَّذی جَعَلَ فی النَّاسِ مَن یَفِدُ اِلَینا وَ یَمدَحُنا وَ یُرثی لَنا؛[4]
خدا را سپاس که در میان مردم، کسانی را قرار داد که به سوی ما میآیند و بر ما وارد میشوند و ما را مدح و مرثیه میگویند.
رَحِمَ اللهُ دَمعَتکَ، أمّا اِنَّکَ مِنَ الَّذینَ یُعَدُّونَ مِن اَهلِ الجَزَع لَنا وَالَّذینَ یَفرَحُونَ لَفَرَحِنا وَ یَحزَنُونَ لِحُزنِنا، اَما اِنَّکَ سَنُری عِندَ مَوتِکَ حُضورَ آبائیَ لَک…؛[5]
امام صادق7 به «مسمع» که از سوگواران و گریهکنندگان بر عزای حسینی بود، فرمود: خدا، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش، تو از آنانی که از دلسوختگان ما به شمار میآیند، و از آنانی که با شادی ما شاد میشوند و با اندوه ما غمگین میگردند. آگاه باش! تو هنگام مرگ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهی بود.
أوقِف لی مِن مالی کَذا وَ کَذا لِنوادِبَ تَندُ بُنی عَشرَ سِنینَ بِمِنی أیّامَ مِنی؛[6]
مدت ده سال در ایام حج در سرزمین منا با وقف اموال و داراییام، مجالس سوگواری برگزار کن تا گریهکنندگان گریه کنند.
مَن أنشَدَ فِی الحسینَ بَیتاً فَبَکی و أبکی عَشرَةً فَلَهُ و لَهُمُ الجَنَّهُ وَ مَن أنشَدَ فِی الحُسینِ بَیتاً فَبَکی وَ أبکیَ تِسعَهً فَلَهُ وَ لَهُمُ الجَنَّةُ؛[7]
کسی که یک بیت شعر درباره امام حسین7 بسراید و گریه کند و ده یا نه تن را بگریاند، جایگاه آنان بهشت است.
ابوهارون مکفوف:
دَخَلتُ عَلی اَبی عَبدِاللهِ7 فَقالَ لی: أنشِدنی، فَأنشَدتُهُ فَقالَ: لا، کَما تُنشِدونَ وَ کَما تُرثیهِ عِندَ قَبرِهِ…؛[8]
خدمت حضرت صادق7 رسیدم. امام به من فرمود: «برایم شعر بخوان». پس برایش اشعاری خواندم. فرمود: اینطور نه، همانطور که (برای خودتان) شعرخوانی میکنید و همانگونه که نزد قبر حضرت سیدالشهداء مرثیه میخوانی.
امام رضا7:
یا دعبل! اُحِبُّ اَن تُنشِدَنی شِعراً فَإنَّ هذِهِ الایَّامَ أیّامَ حُزنٍ کانَت عَلَینا اَهلِ البَیتِ7؛[9]
ای دعبل! دوست دارم که برایم شعری بسرایی و بخوانی، چرا که این روزها (ایام عاشورا) روز اندوه و غمی است که بر ما خاندان رفته است.
[1] . امام صادق7 ـ بحارالانوار، ج44، ص285.
[2] . رجال شیخ طوسی، ص289.
[3] . وسائل الشیعه، ج10، ص467.
[4] . وسائلالشیعه، ج10، ص469.
[5] . وسایل الشیعه، ج10، ص397.
[6] . بحارالانوار، باب جواز کسب النائحه بالحق لا بالباطل.
[7] . بحارالانوار، باب الحسین.
[8] . بحارالانوار، ج44، ص287.
[9] . جامع احادیث الشیعه، ج12، ص567.
