مرثیهسرائی برای اهلبیت
)مَن ذُکِرنا عِندَهُ فَفاضَت عَیناهُ حَرَّمَ اللهُ وَجهَهُ عَلَی النّارِ([1]
نزد هر کس که از ما یاد شود و چشمانش پر از اشک گردد، خداوند چهرهاش را بر آتش دوزخ حرام میکند.
امام صادق7:
ما مِن أحَدٍ قالَ فِی الحُسینِ شِعراً فَبَکی وَ أبکی بِهِ اِلاّ اَوجَبَ اللهُ لَهُ الجَنَّةَ وَ غَفَرَ؛[2]
امام صادق7 به جعفر بن عفان فرمود: هیچ کس نیست که درباره حسین7 شعری بسراید و بگرید و با آن بگریاند مگر آن که خداوند، بهشت را بر او واجب میکند و او را میآمرزد.
مَن قَالَ فینا بَیتَ شِعرٍ بَنیَ اللهُ لَهُ بَیتاً فِی الجَنَّةِ؛[3]
هر کس در راه ما و برای ما یک بیت شعر بسراید، خداوند برای او خانهای در بهشت، بنا میکند.
اَلحَمدُ لَلّهِ الَّذی جَعَلَ فی النَّاسِ مَن یَفِدُ اِلَینا وَ یَمدَحُنا وَ یُرثی لَنا؛[4]
خدا را سپاس که در میان مردم، کسانی را قرار داد که به سوی ما میآیند و بر ما وارد میشوند و ما را مدح و مرثیه میگویند.
رَحِمَ اللهُ دَمعَتکَ، أمّا اِنَّکَ مِنَ الَّذینَ یُعَدُّونَ مِن اَهلِ الجَزَع لَنا وَالَّذینَ یَفرَحُونَ لَفَرَحِنا وَ یَحزَنُونَ لِحُزنِنا، اَما اِنَّکَ سَنُری عِندَ مَوتِکَ حُضورَ آبائیَ لَک…؛[5]
امام صادق7 به «مسمع» که از سوگواران و گریهکنندگان بر عزای حسینی بود، فرمود: خدا، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش، تو از آنانی که از دلسوختگان ما به شمار میآیند، و از آنانی که با شادی ما شاد میشوند و با اندوه ما غمگین میگردند. آگاه باش! تو هنگام مرگ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهی بود.
أوقِف لی مِن مالی کَذا وَ کَذا لِنوادِبَ تَندُ بُنی عَشرَ سِنینَ بِمِنی أیّامَ مِنی؛[6]
مدت ده سال در ایام حج در سرزمین منا با وقف اموال و داراییام، مجالس سوگواری برگزار کن تا گریهکنندگان گریه کنند.
مَن أنشَدَ فِی الحسینَ بَیتاً فَبَکی و أبکی عَشرَةً فَلَهُ و لَهُمُ الجَنَّهُ وَ مَن أنشَدَ فِی الحُسینِ بَیتاً فَبَکی وَ أبکیَ تِسعَهً فَلَهُ وَ لَهُمُ الجَنَّةُ؛[7]
کسی که یک بیت شعر درباره امام حسین7 بسراید و گریه کند و ده یا نه تن را بگریاند، جایگاه آنان بهشت است.
ابوهارون مکفوف:
دَخَلتُ عَلی اَبی عَبدِاللهِ7 فَقالَ لی: أنشِدنی، فَأنشَدتُهُ فَقالَ: لا، کَما تُنشِدونَ وَ کَما تُرثیهِ عِندَ قَبرِهِ…؛[8]
خدمت حضرت صادق7 رسیدم. امام به من فرمود: «برایم شعر بخوان». پس برایش اشعاری خواندم. فرمود: اینطور نه، همانطور که (برای خودتان) شعرخوانی میکنید و همانگونه که نزد قبر حضرت سیدالشهداء مرثیه میخوانی.
امام رضا7:
یا دعبل! اُحِبُّ اَن تُنشِدَنی شِعراً فَإنَّ هذِهِ الایَّامَ أیّامَ حُزنٍ کانَت عَلَینا اَهلِ البَیتِ7؛[9]
ای دعبل! دوست دارم که برایم شعری بسرایی و بخوانی، چرا که این روزها (ایام عاشورا) روز اندوه و غمی است که بر ما خاندان رفته است.
[1] . امام صادق7 ـ بحارالانوار، ج44، ص285.
[2] . رجال شیخ طوسی، ص289.
[3] . وسائل الشیعه، ج10، ص467.
[4] . وسائلالشیعه، ج10، ص469.
[5] . وسایل الشیعه، ج10، ص397.
[6] . بحارالانوار، باب جواز کسب النائحه بالحق لا بالباطل.
[7] . بحارالانوار، باب الحسین.
[8] . بحارالانوار، ج44، ص287.
[9] . جامع احادیث الشیعه، ج12، ص567.
ویژه گیهای حضرت مسلم(ع) ثقه ومورد اعتمادحضرت اباعبد الله(ع) شجاعت تقید کامل به مسائل شرعی…
چند نکته از زندگی حضرت مسلم (ع) از خانواده فقیر بود چون عقیل وضع مالی…