امام حسن عسکری (ع) فرمود :
ما مِن بَلِيّةٍ إلاّ وللّه ِ فيها نِعمَةٌ تُحيطُ بِها .
هيچ گرفتارى و بلايى نيست مگر آن كه نعمتى از خداوند آن را در ميان گرفته است .
(بحارالانوار، ج ۷۸ ، ص ۳۷۴ ،ح ۳۴)
شرح کوتاه :
پیش از آنکه به توضیح این سخن سدید به پردازیم باید بدانیم طبق روایات بلا انسان را به یاد خدا وقیامت می اندازد و بلا موجب پاک شدن انسان از گناه می شود وبلا نشان می دهد که خداوند انسان را دوست می دارد وبلا باعث کمال انسان می گردد وحتی بلا انسان را مشتاق لقای حق می کند وبلا موجب درجات متعالی در قیامت می گردد وده ها ثمر وسودی که در سایه بلا نصیب انسان می گردد.
پس هر وقت که برای انسان بلایی اتفاق افتد قطعا نعمتی پیوست آن است .
شاید به همین خاطر باشد که اولیای حق به استقبال بلاء می روند وحتی اصلا بلاء را بلا ء نمی دانند بل بلاءرا خیرمحض وحتی از الطاف خفیه دانسته انتظار آن را می کشند.
سفارش پیامبر (ص) به امام علی (ع) یا عَلِیُّ ! اُوصیکَ بِوَصِیَّةٍ فَاحفَظها فَلا تَزالُ…