آخرت
آخرت
)قُلْ مَتاعُ الدُّنیا قَلیلٌ وَالاخِرَةُ خَیْرٌ لِمَنِ اتَّقيٰ([1]
بگو متاع دنیا اندک است و آخرت بهتر است برای کسی که تقوا پیشه کند.
پیامبر گرامی6:
فَلیَتَزَوَّدِ العَبدُ مِن دُنیاهُ لِآخِرَتِهِ، وَ مِن حَیاتِهِ لِمَوتِهِ وَ مِن شَبابهِ لِهَرَمِهِ، فَاِنَّ الدُّنیا خُلِقَت لَکُم وَ اَنتُم خُلِقتُم لِلأخِرَةِ؛[2]
انسان باید برای آخرتش از دنیا، برای مرگش از زندگی و برای پیریاش از جوانی، توشه برگیرد، چرا که دنیا برای شما آفرید شده و شما برای آخرت آفریده شدهاید.
مَن اُعطِیَ حَظَّهُ مِنَ الرِّفقِ فَقَد اُعطِیَ حَظَّهُ مِن خَیر الدُّنیا وَ الآخِرَةِ؛[3]
هر کس را که بهرهای از مدارا دادهاند، بدون شک بهرهاش را از خیر دنیا و آخرت دادهاند.
امام علی7:
لاتَکُن مِمَّن یَرجُو الآخِرَةَ بغَیرِ العَمَل… یَنهی وَلایَنتَهی وَ یَامُرُ بما لایَاتی…؛[4]
از کسانی مباش که بیعمل، به آخرت امید دارند… از گناه باز میدارند، اما خود باز نمیایستند، به کارهایی فرمان میدهند که خود انجام نمیدهند.
إنَّ الدُّنیا والآخِرَةَ… بِمَنزلَة المَشرِقِ وَالمَغرِبِ وَ ماشٍ بَینَهُما کُلَّما قَرُبَ مِن واحِدِ بَعُدَ مِن الآخَرِ؛[5]
دنیا و آخرت به منزله مشرق و مغرب هستند و کسی که میان آن دو راه میپیماند هر اندازه به یکی نزدیک شود از دیگری دور میشود.
اَلْخَیْرُ کُلُّهُ اَمامَکَ وَ إنَّ الشَّرَّکُلَّهُ اَمامَکَ وَ لَنْ تَرَی الخَیْرَ وَالشَّرَّ إلاّ بَعْدَ الآخِرَةِ لأنَّ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ الْخَیْرَ کُلَّهُ فِي الْجَنَّةِ وَالشَّرَّ کُلَّهُ فِي النَّارِ؛[6]
همه خوبیها و بدیها در مقابل توست و هرگز خوبی و بدی واقعی را جز در آخرت نمیبینی، زیرا خداوند همه خوبیها را در بهشت و همه بدیها را در جهنم قرار داده است.
أفضَلُ النّاسِ عَقلاً أحسَنُهُم تَقدیراً لِمَعاشِهِ وَ أشَدُّهُمُ اِهتِماماً بِإصلاحِ مَعادِهِ؛[7]
عاقلترین مردم کسی است که در امور زندگیش بهتر برنامهریزی کند و در اصلاح آخرتش بیشتر همّت نماید.
مَن کانَ فیهِ ثَلاثٌ سَلِمَت لَهُ الدُّنیا وَالآخِرَةُ: یَأمُرُ بِالمَعروفِ وَ یَأتَمِرُ بِه وَ یَنهی عَن المُنکَرِ وَ یَنتَهی عَنهُ وَ یُحافِظُ عَلی حُدودِ الله جَلَّ وَ عَلا؛[8]
هر کس سه خصلت داشته باشد، دنیا و آخرتش سالم میماند: به خوبی فرمان دهد و خود به آن عمل کند، از زشتی باز دارد و خود از آن باز ایستد و از حدود الهی پاسداری کند.
امام هادی7:
اَلنّاسُ فِی الدِّنْیا بِالاَمْوالِ وَ فِی الآخِرَةِ بِالاَعْمالِ؛[9]
اعتبار مردم در دنیا به مال است و در آخر به عمل.
[1] . سوره نساء، آیه77.
[2] . تنبیهالخواطر و نزهة النواظر (معروف به مجموعه ورام)، ج۱، ص131.
[3] . نهجالفصاحه، ص738، ح2838.
[4] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص497 و 498، حکمت 150.
[5] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص486، حکمت103.
[6] . تحف العقول، ص306.
[7] . تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص52.
[8] . تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص332، ح7645.
[9] . بحارالانوار، ج78، ص368، ح3.