حمام
) طَهِّرُوا هَذِهِ الاَجسَادَ یُطَهَّرکُمُ اللهُ ([1]
این بدنها را پاکیزه کنید، خداوند پاکیزهتان کند.
پیامبر گرامی6:
غَسلُ القَدَمَینِ بِالماءِ البارِدِ عَقیبَ الخَرُوجِ مِنَ الحَّمامِ اَمانٌ مِنَ الصُّداعِ؛[2]
شستن پاها با آب سرد پس از بیرون آمد از حمام، مایه ایمنی از سردرد است.
تَنَظَّفُوا بِکُلِّ مَا استَطَعتُم؛[3]
خودتان را با هر وسیلهای که میتوانید پاکیزه کنید.
امام علی7:
نِعمَ البَیتُ الحَمّامُ تُذکَرُ فیهِ النّارُ و یَذهَبُ بِالدَّرَنِ؛[4]
چه نیکو جایگاهی است حمّام؛ (گرمای آن) یادآور دوزخ است و چرک را از میان میبرد.
لایَدلُکَنَّ رِجلَیهِ بِالخَزَفِ، فَاِنَّهُ یُورِثُ الجُذامَ؛[5]
مبادا کسی (در حمام) پای خود را سفال (سنگپا) بکشد، زیرا این کار جذام میاورد.
امام صادق7:
إیّاکَ و شُربَ الماءِ البارِدِ فِی الحَمّامِ فَإنَّهُ یُفسِدُ المِعدَةَ؛[6]
از نوشیدن آب سرد در حمّام بپرهیز، زیرا معده را فاسد و تباه میکند.
و صُبِّ الماءَ البارِدَ عَلی قَدَمَیکَ إذا خَرَجتَ فَإنَّهُ یَسِلُّ الدَاءَ مِن جَسَدِکَ؛[7]
هنگام خارج شدن از حمّام بر دو پای خود آب سرد بریز؛ این کار بیماری را از بدنت بیرون میکند.
لاتَتَسَرَّحْ فِي الحَمّامِ فَإنَّهُ یُرِقُّ الشَّعرَ؛[8]
در حمّام شانه نزنید که موی را سست میکند.
إیَّاکَ وَ السِّواکَ فِی الْحَمّامِ فَاِنَّهُ وَباءَ اْلاَسَنانُ؛[9]
در حمّام مسواک نزنید؛ زیرا که دندانها را فاسد میکند.
غَسلُ الرَّأسِ بِالخَطمِی اَمانٌ مِنَ الصُّداعِ وَ بَراءَةٌ مِنَ الفَقرِ وَ طَهُورٌ لِلرَّاسِ مِنَ الخَراز؛[10]
شستن سر با خطمی مایه ایمنی از سردرد و بر کنار ماندن از فقر و پاکیزگی سر از شوره است.
امام کاظم7:
لاتَدخُلُوا الحَمّامَ عَلَي الرَّیقِ وَ لاتَدخُلُوهُ حَتَي تَطعَمُوا شَیئاً؛[11]
ناشتا وارد حمّام نشوید و وارد آن نشوید مگر آن که چیزی خورده باشید.
الحَمَامُ ـ یَومٌ و یَومٌ لا ـ یُکثِرُ اللَّحمَ و إدمانُهُ فی کُلِّ یَومٍ یُذیبُ شَحمَ الکُلیَتَینِ؛[12]
یک روز در میان حمّام رفتن، بر گوشت بدن میافزاید، و هر روز به حمّام رفتن چربی کلیهها را آب میکند. (سبب لاغری میشود)
[1] . رسول خدا6 ـ مستدرک الوسایل و مستنبطالمسائل، ج1، ص297.
[2] . کنزالعمال، ج10، ص48، ح28300.
[3] . نهجالفصاحه، ص391، ح1182.
[4] . من لایحضره الفقیه، ج۱، ص115.
[5] . کافی، ج6، ص500.
[6] . امالی شیخ صدوق، ص445.
[7] . امالی شیخ صدوق، ص445.
[8] . مکارمالاخلاق، ج۱، ص165.
[9] . علل الشرایع، ص292.
[10] . ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص19.
[11] . من لایحضره الفقیه، ج۱، ص116.
[12] . الکافی، ج۶، ص496.
) طَهِّرُوا هَذِهِ الاَجسَادَ یُطَهَّرکُمُ اللهُ ([1]
این بدنها را پاکیزه کنید، خداوند پاکیزهتان کند.
پیامبر گرامی6:
غَسلُ القَدَمَینِ بِالماءِ البارِدِ عَقیبَ الخَرُوجِ مِنَ الحَّمامِ اَمانٌ مِنَ الصُّداعِ؛[2]
شستن پاها با آب سرد پس از بیرون آمد از حمام، مایه ایمنی از سردرد است.
تَنَظَّفُوا بِکُلِّ مَا استَطَعتُم؛[3]
خودتان را با هر وسیلهای که میتوانید پاکیزه کنید.
امام علی7:
نِعمَ البَیتُ الحَمّامُ تُذکَرُ فیهِ النّارُ و یَذهَبُ بِالدَّرَنِ؛[4]
چه نیکو جایگاهی است حمّام؛ (گرمای آن) یادآور دوزخ است و چرک را از میان میبرد.
لایَدلُکَنَّ رِجلَیهِ بِالخَزَفِ، فَاِنَّهُ یُورِثُ الجُذامَ؛[5]
مبادا کسی (در حمام) پای خود را سفال (سنگپا) بکشد، زیرا این کار جذام میاورد.
امام صادق7:
إیّاکَ و شُربَ الماءِ البارِدِ فِی الحَمّامِ فَإنَّهُ یُفسِدُ المِعدَةَ؛[6]
از نوشیدن آب سرد در حمّام بپرهیز، زیرا معده را فاسد و تباه میکند.
و صُبِّ الماءَ البارِدَ عَلی قَدَمَیکَ إذا خَرَجتَ فَإنَّهُ یَسِلُّ الدَاءَ مِن جَسَدِکَ؛[7]
هنگام خارج شدن از حمّام بر دو پای خود آب سرد بریز؛ این کار بیماری را از بدنت بیرون میکند.
لاتَتَسَرَّحْ فِي الحَمّامِ فَإنَّهُ یُرِقُّ الشَّعرَ؛[8]
در حمّام شانه نزنید که موی را سست میکند.
إیَّاکَ وَ السِّواکَ فِی الْحَمّامِ فَاِنَّهُ وَباءَ اْلاَسَنانُ؛[9]
در حمّام مسواک نزنید؛ زیرا که دندانها را فاسد میکند.
غَسلُ الرَّأسِ بِالخَطمِی اَمانٌ مِنَ الصُّداعِ وَ بَراءَةٌ مِنَ الفَقرِ وَ طَهُورٌ لِلرَّاسِ مِنَ الخَراز؛[10]
شستن سر با خطمی مایه ایمنی از سردرد و بر کنار ماندن از فقر و پاکیزگی سر از شوره است.
امام کاظم7:
لاتَدخُلُوا الحَمّامَ عَلَي الرَّیقِ وَ لاتَدخُلُوهُ حَتَي تَطعَمُوا شَیئاً؛[11]
ناشتا وارد حمّام نشوید و وارد آن نشوید مگر آن که چیزی خورده باشید.
الحَمَامُ ـ یَومٌ و یَومٌ لا ـ یُکثِرُ اللَّحمَ و إدمانُهُ فی کُلِّ یَومٍ یُذیبُ شَحمَ الکُلیَتَینِ؛[12]
یک روز در میان حمّام رفتن، بر گوشت بدن میافزاید، و هر روز به حمّام رفتن چربی کلیهها را آب میکند. (سبب لاغری میشود)
[1] . رسول خدا6 ـ مستدرک الوسایل و مستنبطالمسائل، ج1، ص297.
[2] . کنزالعمال، ج10، ص48، ح28300.
[3] . نهجالفصاحه، ص391، ح1182.
[4] . من لایحضره الفقیه، ج۱، ص115.
[5] . کافی، ج6، ص500.
[6] . امالی شیخ صدوق، ص445.
[7] . امالی شیخ صدوق، ص445.
[8] . مکارمالاخلاق، ج۱، ص165.
[9] . علل الشرایع، ص292.
[10] . ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص19.
[11] . من لایحضره الفقیه، ج۱، ص116.
[12] . الکافی، ج۶، ص496.
