محبین امام علی7
)قُل لا أسئَلُکُم عَلَیهِ أجراً إلاَّ المَوَدَّةَ فِی القُربی([1]
بگو در برابر نبوت از شما پاداشی جز محبت اهلبیت و نزدیکان نمیخواهم.
پیامبر گرامی6:
اَلرَّوحُ وَ الرّاحّةُ وَالفَلَحُ وَالفَلاحُ وَ النَّجاحُ وَ البَرَکَةُ وَ العَفوُ وَ العافیَةُ وَ المُعافاةُ وَ البُشری وَ النُّصرَةُ وَ الرِّضا وَالقُربُ وَالقَرابَةُ وَالنَّصرُ والظَّفَرُ وَ التَّمکینُ وَالسُّروُر وَالمَحَبَّةُ مِنَ الله تَبارَکَ وَ تَعالی عَلی مَن اَحَبَّ عَلیَّ بنَ اَبی طالِبٍ عَلیهِالسلام وَ والاهُ وَ ائتَمَّ بهِ وَ اَقَرَّ بفَضلِهِ وَ تَوَلَّی الأوصیاءَ مِن بَعدِهِ وَ حَقٌّ عَلَيَّ اَن اُدخِلَهُم فی شَفاعَتی وَ حَقٌّ عَلی رَبّي أن یَستَجیبَ لی فیهِم وَ هُم أتباعی وَ مَن تَبِعَنی فَإنَّهُ مِنّي؛[2]
آسایش و راحتی، کامیابی و رستگاری و پیروزی، برکت و گذشت و تندرستی و عافیت، بشارت و خرّمی و رضایتمندی، قرب و خویشاوندی، یاری و پیروزی و توانمندی، شادی و محبّت، از سوی خدای متعال، بر کسی باد که علیبن ابی طالب را دوست بدارد، ولایت او را بپذیرد، به او اقتدا کند، به برتری او اقرار نماید، و امامانِ پس از او را به ولایت بپذیرد. بر من است که آنان را در شفاعتم وارد کنم. بر پروردگار من است که خواسته مرا درباره آنان اجابت کند. آنان پیروان من هستند و هر که از من پیروی کند، از من است.
لایُحِبُّکَ إلاّ طاهِرُ الْوِلادَةِ وَ لایُبْغِضُک إلاّ خَبِیثُ الْوِلادَةِ؛[3]
… (یا علی) دوست نمیدارد تو را مگر شخص حلالزاده و دشمن نمیدارد تو را مگر کسی که ولادتش ناپاک باشد.
مَنْ أنْکَرَ إمامَةَ عَلِيٍّ کَمَنْ أنْکَرَ نُبُوَّتِي فِي حَیاتِي وَ مَنْ أنْکرَ نُبُوَّتِي کانَ کَمَنْ أنْکرَ رُبُوبِیَّةَ رَبَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؛[4]
کسی که امامت علی را بعد از من انکار کند، نبوت مرا انکار کرده است و کسی که نبوت مرا انکار کند، ربوبیت پروردگار را انکار کرده است.
عُنوانُ صَحِیفَةِ المُؤمِنِ حُبُّ عَلّیِ بنِ اَبی طالِب؛[5]
عنوان صحیفه مؤمن، دوستی علیبن ابیطالب است.
وَ اَنتَ فِی الجَنَّةِ یا عَلِیُّ و شیعَتُکَ وَ مُحِبُّ شیعَتِکَ؛[6]
و تو یا علی تو و شیعه تو و دوست شیعه تو در بهشت خواهید بود.
حضرت زهرا سلامالله علیها:
إنَّ السَّعیدَ، حَقَّ السَّعیدِ مَن أحَبَّ عَلِیاً في حَیاتِه وَ بَعدَ مَوتِه؛
همانا سعادتمند (به معنای) کامل و حقیقی کسی است که امام علی7 را در دوران زندگی و پس از مرگش دوست داشته باشد.
امام علی7:
لَو ضَرَبْتُ خَیْشُومَ الْمُؤمِن بِسَیْفی هذا عَلی أنْ یُبْغِضَنی ما أبْغَضَنی وَ لَو صَبَبْتُ الدُّنیا بِجَمّاتِها عَلَی الْمُنافِقِ عَلی أنْ یُحِبَّنی ما أحَبَّنی؛[7]
اگر با این شمشیرم بر بینی مؤمن بزنم که مرا دشمن بدارد با من دشمنی نمیکند و اگر همه دنیا را به منافق بدهم تا مرا دوست بدارد هیچگاه دوستم نخواهد داشت.
[1] . سوره شوری، ص23.
[2] . بحارالأنوار (ط ـ بیروت)، ج۲۷، ص92.
[3] . بحارالأنوار، ج28، ص100.
[4] . أمالی صدوق، ص656.
[5] . الغدیر، ج10، ص287؛ بحارالانوار، ج27، ص142.
[6] . بحارالانوار، ج25، ص265، ح4.
[7] . نهجالبلاغه (صبحی صالح)، ص477، ح45.
