وضو

وضو

)یَا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إذا قُمتُم إلَی الصَّلوةِ فَاغسِلُوا وُجُوهَکُم وَ اَیدِیَکُم اِلَی المَرافِقِ وَامسَحُوا بِرُوُسِکُم وَ اَرجُلَکُم اِلی الکَعبَینِ([1]

ای کسانیکه ایمان آورده‌اید چون برای نماز برخیزید صورت و دستهایتان را تا آرنج بشوئید و سر و پاهای خودتان را تا برآمدگی پیشین مسح کنید.

پیامبر گرامی6:

الوُضوءُ شَطرُ الإیمانِ، والسِّواکُ شَطرُ الوُضوءِ؛[2]

وضو، بخشی از ایمان است و مسواک زدن بخشی از وضو.

أکثر مِن الطَّهور یَزدِ اللهُ فِی عُمرُکَ، وَ إنِ استَطَعتَ أن تَکونَ بِاللَّیلِ والنَّهارِ عَلی طَهارَةِ فافعَل؛ فإنَّکَ تَکونُ إذا مُتَّ عَلَی الطَّهارَةِ شَهیدا؛[3]

زیاد وضو بگیر، تا خداوند عمر تو را زیاد گرداند. اگر توانستی شب و روز با ظهارت باشی این کار را بکن؛ زیرا اگر در حال طهارت بمیری، شهید خواهی بود.

اَلعَبدُ… إن قالَ فی أوَّلِّ وُضوئهِ بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ طَهُرَت أعضاؤُهُ کُلُّها مِنَ الذُّنوبِ؛[4]

اگر بنده‌ای… در ابتدای وضویش، بسم‌الله الرحمن الرحیم بگوید همه اعضایش از گناهان پاک می‌شود.

مَن اَوی اِلی فِراشِهِ طاهِراً یَذکُرُ اللهَ تَعالی حَتّی یُدرِکَهُ النُّعاسُ لَم یَتَقَلَّب ساعَةً مِنَ اللَّیلِ یَسألُ اللهَ شَیئاً مِن خَیرِ الدُّنیا وَالآخِرَةِ اِلاّ اَعطاهُ اللهُ ایّاهُ؛[5]

هر کس با وضو و با یاد خدا به رخت‌خواب برود و خوابش ببرد، در هر ساعتی از شب که بیدار گردد و از خدا چیزی از خیر دنیا و آخرت بخواهد، خداوند آن را به او عطا فرماید.

امام صادق7:

ما یَمنَعُ أحَدَکُم إذا دَخَلَ عَلیهِ غَمٌّ مِنَ غُمومِ الدُّنیا ـ أن یَتَوَضَّأ ثُمَّ یَدخُلَ مَسجِدَهُ وَ یَرکَعُ رَکعَتینَ ـ فَیَدعُو اللهَ فیهِما أ ما سَمِعَت اللهَ یَقول: «وَ استَعِینُوا بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ»؛[6]

چه چیز مانع می‌شود که هر گاه بر یکی از شما غم و اندوه دنیایی رسید، وضو بگیرد و به سجده‌گاه خود رود و دو رکعت نماز گزارد و در آن دعا کند؟ مگر نشنیده‌ای که خداوند می‌فرماید: «از صبر و نماز مدد بگیرید؟»

مَن تَطَهَّرَ ثُمَّ أوَی إلَی فِرَاشِهِ بَاتَ وَ فِرَاشُهُ کَمَسجِدِهِ وَ إن ذَکَرَ أنَّهُ لَیسَ عَلَی وُضُوءٍ فَتَیَمَّمَ مِن دِثَارهِ کَائِناً مَا کَانَ لَم یَزَل فِی صَلاَةٍ مَا ذَکَرَ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ؛[7]

هر که با طهارت به بستر رود، آن شب بستر او به منزله مسجد اوست و اگر یادش آمد که وضو ندارد به همان روانداز خود ـ هر چه می‌خواهد باشد ـ تیمم کند که اگر چنین کند پیوسته در نماز و ذکر خداوند خواهد بود.

إذا تَوَضَّأً أحَدُکُم وَ لَم یُسَمَّ کانَ لِلشَّیطانِ فی وُضوئِهِ شِرکٌ و إن أکَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ وَ کُلُّ شَیءٍ صَنَعَهُ یَنبَغی أن یُسَمِّی عَلَیهِ فَإن لَم یَفعَل کانَ لِلشَّیطانِ فیهِ شِرکٌ؛[8]

هر گاه یکی از شما وضو بگیرد و بسم‌الله الرحمن الرحیم نگوید. شیطان در آن شریک است و اگر غذا بخورد و آب بنوشد یا لباس بپوشد و هر کاری که باید نام خدا را بر آن جاری سازد، انجام دهد و چنین نکند، شیطان در آن شریک است.

[1] . سوره مائده، آیه6.

[2] . کنزالعمّال: ح 26200.

[3] . أمالی المفید: 60/5؛ منتخب میزان الحکمة: 594.

[4] . تفسیر منتسب به امام حسن عسکری علیه‌السلام، ص521، ح319.

[5] . کنزالعمال، ح41274.

[6] . تفسیر عیاشی، ج1، ص43، ح39.

[7] . تهذیب الاحکام (تحقیق خراسان)، ج2، ص116.

[8] . محاسن، ج2، ص433.