گناه

گناه

)وَ کَفَی بِرَبِّکَ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبیراً بَصیراً([1]

و پروردگار تو به گناهان بندگانش بسی آگاه و بینا است.

پیامبر گرامی6:

اَلذَّنبُ شُومٌ عَلی غَیر فاعِلِهِ اِن عَیَّرَهُ ابتُلِیَ بِهِ وَ اِنِ اغتابَهُ أثِمَ وَ اِن رَضِیَ  بِهِ شارَکَهُ؛[2]

گناه برای غیر گناهکار نیز شوم است، اگر گنهکار را سرزنش کند به آن مبتلا می‌شود، اگر از او غیبت کند گنهکار شود و اگر به گناه او راضی باشد، شریک وی است.

مَوتُ الإنسانِ بِالذُّنُوبِ أکثَرُ مِن مَوتِهِ بالأجَلِ وَ حَیَاتُهُ بالبِرِّ أکثَرُ مِن حَیَاتِهِ بالعُمُر؛[3]

مرگ انسان‌ها در نتیجه گناهان، بیشتر از مرگ آنها در نتیجه فرا رسیدنِ اجل است و زنده ماندن انسان‌ها در نتیجه نیکی‌هایشان، بیشتر از زندگی کردنشان به خاطر باقی بودنِ عمر است.

امام علی7:

أشَدُّ الذُّنوبِ مَا استَهَانَ بهِ [صَاحِبُهَا] صَاحِبُهُ؛[4]

سخت‌ترین گناهان آن است که صاحبش آن را کوچک بشمرد.

امام سجاد7:

وَ الذُّنُوبُ الّتی تُنزِلُ النِّقَمَ عِصیانُ العارِفِ بِالبَغیِ وَ التَطاوُلُ عَلَی النّاسِ وَ الاِستِهزاءُ بِهِم وَالسُّخرِیَّةُ مِنهُم؛[5]

گناهانی که باعث نزول عذاب می‌شوند، عبارت‌اند از: ستم کردن شخص از روی آگاهی، تجاوز به حقوق مردم، و دست انداختن و مسخره کردن آنان.

امام محمدباقر7:

لاتُنالُ وِیَتُنا الاّ بِالعَمَلِ و الوَرَع؛[6]

کسی به ولایت ما نمی‌رسد مگر با عمل شایسته و خودداری از گناه.

امام صادق7:

اَلذُّنُوبُ الَّتِی تُغَیِّرُ النِّعَمَ البَغیُ وَ الذُّنُوبُ الَّتِی تُورِثُ النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتِی تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ وَ الَّتِی تَهتِکُ السُّتُورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتِی تَحبِسُ الرِّزقَ الزِّنَا وَ الَّتِی تُعَجِّلُ الفَنَاءَ قَطِیعَةُ الرَّحِمِ وَالَّتِی تَرُدُّ الدُّعَاءَ وَ تُظلِمُ الهَوَاءَ عُقُوقُ الوَالِدَینِ؛[7]

گناهی که نعمت‌ها را تغییر می‌دهد، تجاوز به حقوق دیگران است. گناهانی که پشیمانی می‌آورد، قتل است. گناهی که گرفتاری ایجاد می‌کند، ظلم است. گناهی که آبرو می‌بَرد، شرابخواری است. گناهی که جلوی روزی را می‌گیرد، زناست. گناهی که مرگ را شتاب می‌بخشد، قطع رابطه با خویشان است. گناهی که مانع استجابت دعا می‌شود و زندگی را تیره و تار می‌کند، نافرمانی از پدر و مادر است.

امام موسی کاظم7:

کُلَّما أحدَثَ النَاسُ مِنَ الذَّنُوبِ ما لَم یَکُونُوا یَعمَلُون، اَحدَثَ اللهُ لَهُم مِن البَلاءِ مَا لَم یَکُونُوا یَعُدَّون؛[8]

هر گاه مردم گناهان تازه‌ای که نمی‌کردند انجام دهند، خداوند بلاهایی تازه به آن‌ها دهد که به حساب نمی‌آوردند.

[1] . سوره اسرا، آیه17.

[2] . نهج‌الفصاحه، ص493، ح1623.

[3] . مکارم الاخلاق، ص362.

[4] . نهج‌البلاغه (صبحی صالح)، ص535، حکمت 348.

[5] . وسایل الشیعه، ج16، ص281، ح21556.

[6] . صفات الشیعة، ص13.

[7] . علل الشرایع، ج2، ص584، ح27.

[8] . تحف العقول، ص434.