اذان

اذان

)وَ اِذا نادَیتُم اِلَی الصَّلوةِ اِتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً([1]

و هنگامیکه (بوسیله اذان مردم را) به نماز می‌خوانید، آن را به مسخره و بازی می‌گیرند.

پیامبر گرامی6:

رُوِیَ اَنَّ المَلائِکَةَ إذا سَمِعَتِ الأذانَ مِن اَهلِ الأرضِ قالَت هذِهِ اَصواتُ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ بِتَوحِیدِ اللهِ فَیَستَغفِرونَ اللهَ لِاُمَّةِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللهِ عَلَیهِ وَ آلِهِ حَتّی یَفرَغوا مِن تِلکَ الصَّلاةِ؛[2]

(روایت شده است) که فرشتگان هنگامی که اذان مردم زمین را می‌شنوند می‌گویند: این آواز امت محمد(ص) به وحدانیت خداوند است از این رو برای امت او تا آن گاه که مردم از آن نماز فارغ شوند استغفار می‌کنند.

مَنْ أجَابَ الْمُؤَذِّنَ وَ أجَابَ الْعُلَمَاءَ کَانَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ تَحْتَ لِوَائِي وَ یَکُونُ فِي الْجَنَّةِ فِي جِوَارِي وَ لَهُ عِنْدَ اللهِ ثَوَابُ سِتّینَ شَهیدا؛[3]

هر کس به مؤذن و عالمان دین روی آورد روز قیامت در زیر پرچم من و در بهشت همسایه من خواهد بود و برای او در نزد خدا ثواب شصت شهید است.

ثَلاثٌ لَو یَعْلَمُ النّاسُ ما فیهِنَّ ما اُخِذْنَ اِلاّ بِسَهْمَةِ حِرصا عَلی ما فیهِنَّ مِنْ الْخَیْرِ وَ الْبَرَکَةِ: اَلتَّأْذینُ بِالصَّلاةِ وَ‌التَّهجیرُ بِالجَماعاتِ وَ الصَّلاةُ فی اَوَّل الصُّفوفِ؛[4]

سه چیز است که اگر مردم آثار آن را می‌دانستند، به جهت حریص بودن به خیر و برکتی که در آنها هست، به قرعه متوسل می‌شدند: اذان نماز، شتاب به نماز جماعت و نماز در صف اول.

وَ اَمَّا الاَذانُ فَیَحشُرُ مُوَذِّنُ اُمَّتِی مَعَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدیقینِ وَالشُّهَداءِ؛[5]

و اما اذان، پس اذان‌گویان امتم با پیامبران و صدیقان و شهیدان محشور می‌شوند.

اَلدُّعاءُ بَینَ الاَذانِ وَالأقامَةِ لایُرَدُّ؛[6]

دعای بین اذان و اقامه رد نمی‌شود.

امام علی7:

إجَابَةُ الْمُؤَذِّنِ یَزیدُ فِي الرِّزْقِ؛[7]

اجابت دعوت اذان‌گو، سبب افزایش روزی می‌شود.

مَن صَلَّی بِأذانٍ وَ اِقامَةٍ صَلّی خَلفَهُ صَفٌّ مِنَ المَلائِکَةِ لایَری طَرَفاهُ وَ مَن صَلّی بِاِقامَةٍ صَلَّی خَلفَهُ مَلَکٌ؛[8]

هر کس که نماز خود را با اذان و اقامه بخواند، صفی از فرشتگان پشت سر او به نماز می‌ایستد که دو طرف آن صف دیده نمی‌شود و هر کس نماز خود را با اقامه تنها بخواند، یک فرشته پشت سر او نماز می‌گزارد.

امام محمدباقر7:

کَانَ رَسُولُ اللهِ صلَّی‌اللهُ عَلیهِ وَ آلهِ وَ سَلَّم إذَا سَمِعَ الْمُؤَذِّنَ یُؤَذّنُ قَالَ مَا یَقُولُهُ فِي کُلِّ شَيْء؛[9]

رسول خدا 6 وقتی صدای اذان مؤذن را می‌شنید، آن جملات را تکرار می‌کرد.

امام جعفر صادق7:

مَن لَم یَأکُلِ اللَّحمَ أربَعِینَ یَوماً سَاءَ خُلقُهُ وَ مَن سَاءَ خُلقُهُ فَأذِّنُوا فِی اُذُنِه؛[10]

کسی که تا چهل روز گوشت نخورد بداخلاق می‌شود، وقتی که بداخلاق شد در گوش او اذان بگویید.

[1] . سوره مائده، آیه58.

[2] . لوامع (صاحبنقرانی)، ج3، ص544.

[3] . جامع‌الاخبار (شعیری)، ص68.

[4] . کنزالعمّال، ح43235.

[5] . الاختصاص، ص33.

[6] . الاثنی عشریه، ص8.

[7] . خصال، ص505.

[8] . ثواب‌الاعمال، ص58.

[9] . کافی (ط ـ الاسلامیه)، ج۳، ص307، ح29.

[10] . من لایحضره الفقیه، ج1، ص299، ح912.