7- ابوالفضل العباس (ع)پشتوانه محکم اباعبدالله (ع)
عباس (ع) در واقع پشتوانه حضرت اباعبدالله الحسین (ع) بود . حضرت ماموریتهای مهم را به او واگذار می کرد مثل پرچمداری ، مسئولیت سقایی وآب رسانی که آن وقت کار مهم بود که به همین خاطر به او “سقّا” و “ابوالقِربَه” می گفتند.هدایت کاروان از نظر اقامت ورحل اقامت با او بود .مأموریتهای مهم از جمله جلوگیری از حمله دشمن در غروب تاسوعا به او واگزار می شد .
به هر حال حضرت روی ابالفضل خیلی حساب می کرد . واینکه پس از شهادت عباس (ع) حضرت فرمود: “اَلأنَ اِنکَسَرَ ظَهری وَ قَلَّت حیلَتی” (اکنون پشتم شکست وراه چاره ام کم شد) اشاره به همین پشتیبانی دارد و حاکی از آن است که عباس پشتوانه بود ، راه چاره بود .
وهمین طور این بیت که حضرت پس از شهادت قمر بنی هاشم بر زبان جاری نمودند : باتَت عُیُونٌ بِکَ لَم تَنُم وَ تَسَهَّرَت اُخری وَ قَلَّ نِیامٌ. چشمهایی که تا کنون از ترس شما نمی توانستند بخوابند حالا آرام می خوابند والبته چشمهای دیگر که در سایه تو می آرمیدند حال بیدار می مانند وکم می خوابند .
وهمچنین شعر : اُخَیَّ مَن یَحمی بَناتِ مُحَمَّدٍ (ص) اِن صِرنَ یَستَرحِمنَ مَن لا یَرحَمُ.
عزیز برادرم چه کسی از دخران پیامبر (ص)حمایت کند آنگاه که در خواست ترحم از بیرحمان می کنند؟
ویا اینکه در نقل آمده “یا کاشِفَ الکَربِ عَن وَجهِ الحُسینِ اِکشِف کَربَنا بِحَقِّ الحُسَینِ.
ویا اینکه نقل شده حضرت گاه به او پناه می برد ویا اینکه : اِذا قُتِلَ العَبّاسُ بانَ الاِنکِسارُ فی وَجهِ الحُسینِ.
همه اینها وامثال اینها حاکی از آن است که عباس (ع) پشتوانه حضرت بود وکمک بسیار مهم وبی نظیر برای حضرت بود و وجود مبارکش گویا تمام نقش را در اردوگاه حضرت داشت .
