اندیشه بنان

بهشت

)مَثَلُ الجَتَّةِ الَّتی وُعِدَ المُتَّقونَ فِیها أنهارٌ مِن ماءٍ غَیرِ آسِنٍ وَ أنهارٌ مِن لَبَنٍ لَم یَتَغَیَّر طَعمُهُ وَ أنهارٌ مِن خَمرٍ لَذَّةٍ لِلشارِبینَ وَ أنهارٌ مِن عَسَلٍ مُصَّفی وَ لَهُم فیها مِن کُلِّ اَلثَّمَراتِ وَ مَغفِرَةً مِن رَبِّهِم([1]

مثل بهشتی که به پرهیزکاران وعده داده شده (چون باغی است که) در آن نهرهائی است از آبی که رنگ و بو و طعمش برنگشته و جوی‌هائی از شیری که مزه‌اش دگرگون نشود و رودهائی از شرابی که برای نوشندگان لذتی است، و جویبارهائی از عسل ناب و در آنجا از هر گونه میوه برای آنان فراهم است و آمرزش پروردگار برای آنهاست.

پیامبر گرامی6:

فِی الجَنَّةِ ما لا عَینٌ رَأت وَلا اُذُنٌ سَمِعَتْ وَلا خَطَرَ عَلی قَلبِ بَشَرٍ؛[2]

در بهشت چیزهایی هست که نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و نه به خاطر کسی گذشته.

اَلجَنَّةُ بَناؤُها لَبنَةٌ مِن فِضَّةِ وَلَبنَةٌ مِن ذَهَبِ وَمِلاطُهَا المِسکُ الأذفَرُ وَ حَصباؤُهَا اللُّؤلُؤُ وَالیاقوتُ وَ تُربَتُهَا الزَّعفرانُ…

ساختمان بهشت خشتی از نقره و خشتی از طلاست، گِل آن مُشک بسیار خوشبو و سنگریزه آن لؤلؤ و یاقوت و خاک آن زعفران است… .

اِنَّ فِی الجَنَّةِ داراً یُقالُ لَها دارُ الفَرَحِ لایَدخُلُها اِلاَّ مَن فَرَّحَ یَتامَی المُؤمِنینَ؛[3]

در بهشت خانه‌ای هست که آن را شادی سرا گویند و جز آنان که یتیمان مؤمنان را شاد کرده‌اند وارد آن نمی‌شوند.

امام علی7:

لَذّاتُها لاتُمَلُّ وَمُجتَمِعُها لایَتَفَرَّقُ وَسُکّانُها قد جاوَروا الرَّحمنَ وَقامَ بَینَ اَیدیهمُ الغِلمانُ بصِحافٍ مِن الذَّهَبِ فیها الفاکِهَةُ والرَّیحانُ؛[4]

لذت‌ها و خوشی‌های بهشت دل را نمی‌زند، انجمن آن از هم نمی‌پاشد، ساکنانش در پناه خدای رحمانند و در برابر آنان غلامانی با طبق‌های زرین پر از میوه و گل‌های خوشبو ایستاده‌اند.

امام صادق 7:

اِنَّ اَدنی اَهلِ الجَنَّةِ مَنزِلاً لَو نَزلَ به الثّقَلانِ الجِنُّ وَالإنسُ لَوَسِعَهُم طَعاماً وَشَراباً وَلایَنقُصُ مِمّا عِندَهُ شَيءٌ؛[5]

کمترین فرد بهشت چنان است که اگر جن و انس میهمان او شوند همه را با خوردنی و آشامیدنی پذیرایی کند و از آنچه دارد چیزی کم نشود.

امام زمان 7:

إنَّ الْجَّةَ لا حَمْلَ فیها لِلنَّساءِ وَ لا ولادَةَ، فَإذَا اشْتَهی مُؤمِنٌ وَلَداً خَلَقَهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ بغَیر حَمْلٍ وَ لا ولادَةٍ عَلَی الصَّورَةِ الَّتی یُریدُ کَما خَلَقَ آدَمَ(علیه‌السلام) عِبْرَةً؛[6]

فرمود: همانا بهشت جایگاهی است که در آن آبستن شدن و زایمان برای زنان نخواهد بود، پس هر گاه مؤمنی آرزوی فرزند نماید، خداوند متعال بدون جریان حمل و زایمان، فرزند دلخواهش را به او می‌دهد همان‌طوری که حضرت آدم7 را آفرید.

[1] . سوره محمد6، آیه15.

[2] . نهج‌الفصاحه، ح2060.

[3] . نهج‌الفصاحه، ح 864.

[4] . امالی طوسی، ج۱، ص29، ح31.

[5] . بحارالأنوار، ج8، ص120، ح11.

[6] . بحارالانوار، ج53، ج163.