حکمت 25
متنعم عاصی از خدا به ترسد
امام علی (ع) فرمود:
يَا ابْنَ آدَمَ، إِذَا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحَانَهُ يُتَابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ، فَاحْذَرْهُ.
ای فرزند آدم! هرگاه دیدی که خداوند سبحان نعمتهای خود را پی هم بر تو می فرستد در حالی که تو همواره او را معصیت می کنی پس در این لحظه از خدا به ترس (چون شاید دچار استدراج شده باشی وعذاب سنگین در انتظار تو باشد )
چند نکته :
- انسان گاه مشاهده می کند که خداوند سبحان نعمت خود را بر او زیاد نموده وهمواره وپی هم نعمت بر او می فرستد ، مال بر مال او اضافه می کند ، مقام بر مقام او اضافه می کند ، شادی بر شادی او می افزاید ، وخلاصه او را غرق نعمت می نماید و بیش از معمول نعمت به او می دهد وبیش از دیگران به او عطامی کند .
- واین نعمت دادن ها در حالی است که او مصیت خدا می کند یعنی نعمت خدا را دریافت می کند وهمان زمان معصیت او می نماید وبه عبارتی هرچه او بیشتر معصیت می کند خداوند به او بیشتر نعمت می دهد وبه مطیعان آن قدر نعمت نمی دهد که به او می دهد . وحتی او نعمت را وسیله معصیت قرار می دهد ، در واقع معصیت او هم عرض نعمت خدا پیش می رود ، همچنان از خدا عطا وعنایت وهم چنان از او طغیان ومعصیت .
- در چنین صورتی انسان باید هوشیار شود که نکند تنبیهی در کار باشد چراکه شاید دچار استدراج شده باشد چون یکی از کیفرهای الهی استدراج است . استدراج یعنی پله پله به سمت سقوط بردن به گونه ای که ناگهان سقوط می کند وراه نجات ندارد . خداوند سبحان کسانی را که از نعمت الهی سوء استفاده نموده به جای شکر کفر نعمت نموده ونعمت را در مسیر معصیت هزینه می نمایند نعمت خود را به آنها زیاد می نماید ودر نتیجه کفران وطغیان آنها زیاد شده ، یاغی وطاغی می شوند تا جایی که مستحق عذاب سنگین می گردند وناگهان آن عذاب سنگین وسخت می آید واو را می شکند ودرهم می کوبد . این یعنی استدراج .
حال کسی که نعمت خدا را دریافت می کند ودر مقابل به جای شکر معصیت می نماید باید از خدا به ترسد چرا که نکند خداوند بخواهد او را مبتلا به استدراج نماید وناگهان وی را عذاب شدید نماید . پس انسان متنعم عاصی باید منتظر عذاب الهی از مسیر استدراج باشد.