شُکر

شُکر

)وَ مَنْ شَکَرَ فَإنَّما یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ([1]

و هر کس که شکرگزاری کند پس قطعاً به سود خودش شکر کرده است.

لَئِن شَکَرْتُمْ لِاَزیدَنَّکُمْ؛^[2]

و اگر شکرگزاری کنید حتماً نعمت شما را زیاد خواهم کرد.

پیامبر گرامی 6:

إنَّ الله لَیَرضی عَنِ العَبدِ أن یَأکُلَ اُکلَةً فَیَحمَدَهُ عَلَیها أو یَشرَبَ الشَّربَةَ فَیَحمَدَهُ عَلَیها؛[3]

خداوند از بنده‌ای که پس از خوردن لقمه‌ای غذا و یا آشامیدن جرعه‌ای او را سپاس می‌گوید، خشنود می‌گردد.

امام حسین7:

شُکرُکَ لِنِعمَةٍ سالِفَةٍ یَقتَضی نِعمَةً آنِفَةً؛[4]

شکر تو بر نعمت گذشته، زمینه‌ساز نعمت آینده است.

امام صادق7:

أوحَی الله تَعالی إلی موسی عَلَیه‌السَّلامُ یا موسی اُشکُرنی حَقَّ شُکری فَقالَ: یا رَبِّ وَ کَیفَ أشکُرُکَ حَقَّ شُکرِکَ، وَ لَیسَ مِن شُکرٍ أشکُرُکَ بهِ إلاّ و أنتَ أنعَمتَ بهِ عَلَيَّ؟! فَقالَ: یا موسی اَن شَکَرتَنی حینَ عَلِمتَ أنَّ ذلِکَ مِنّي؛[5]

خدای تعالی به موسی علیه‌السلام وحی فرمود که: ای موسی مرا چنان که باید شکر کن. موسی عرض کرد: پروردگارا چگونه تو را چنان که باید شکر گویم حال آن‌که هر شکری که تو را می‌گویم خود نعمتی است که تو به من ارزانی داشته‌ای؟ فرمود: ای موسی حال که دانستی توفیق آن شکر را هم من به تو داده‌ام، شکر مرا ادا کرده‌ای.

لَو کانَ عِندَالله عِبادَةٌ تَعَبَّدَ بها عِبادُهُ المُخلِصُونَ أفضَلَ مِنَ الشُّکر عَلی کُلّ حالٍ لَأطلَقَ لَفظَهُ فیهم مِن جَمیعِ الخَلقِ بِها فَلَمّا لَم یَکُن أفضَلَ مِنها خَصَّها مِن بَینِ العِباداتِ و خَصَّ أربابَها، فَقالَ تَعالی (و قَلیلٌ مِن عِبادِیَ الشَّکُورُ)؛[6]

اگر نزد خداوند عبادتی بهتر از شکرگزاری در همه حال بود که بندگان مخلصش با آن عبادتش کنند، هر آینه آن کلمه را درباره همه خلقش به کار می‌برد، اما چون عبادتی بهتر از آن نبود از میان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ویژه گردانید و فرمود: «واندکی از بندگان من سپاسگزارند».

امام رضا7:

إعلَمُوا أنَّکُم لاتَشکُرونَ الله تَعالی بشَيءِ بَعدَ إیمانٍ بالله وبَعدَ الأعتِرافِ بحُقوق أولیاءِ الله مِن آلِ مُحمّدٍ رَسولِ الله صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ أحَبَّ إلَیهِ مِن مُعاوَنَتِکُم لِإخوانِکُمُ المُؤمِنینَ عَلی دُنیاهُم؛[7]

بدانید که بعد از ایمان به خدا و بعد از اعتراف به حقوق اولیاء الله از آل محمد پیامبر خدا صلی‌الله علیه و آله هیچ شکری نزد خدا خوشایندتر از این نیست که برادران مؤمن خود را در امور دنیایشان یاری رسانید.

امام جواد7:

نِعمَةٌ لاتُشکَرُ کَسَیِّئَةٍ لاتُغفَرُ؛[8]

نعمتی که سپاسگزاری نشود مانند گناهی است که آمرزیده نشود.

[1] . سوره نمل، آیه40.

[2] . سوره ابراهیم، آیه7.

[3] . بحالارأنوار، ج72، ص262، ح43.

[4] . نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ص80.

[5] . نهج‌البلاغه، خطبه91.

[6] . کنزالعمال، ج۱۳، ص151، ح36472.

[7] . غررالحکم، ج۲، ص451، ح3260.

[8] . غررالحکم، ج۶، ص441، ح10966.