هر سازمان و اداره ای دارای اطلاعات ویژه ای است که فقط افرادِ دارای صلاحیت ، اجازِه دسترسی به آن را دارا می باشند و افراد غیر سازمانی نسبت به آن اطلاعات ، اجنبی محسوب می شوند ؛ از این رو ، افرادی که به اتو ماسیون و سیستم اینترانت دسترسی دارند باید مراقبت نمایند تا مبادا اطلاعات آن را در اختیار نا اهلان قرار داده و از این طریق رازهای اداری را بر ملا سازند .
افشای اسرار اداری همچون افشای اسرار شخصی حرام است و حتی ممکن است جرم آن بیشتر و حرمتش هم شدیدتر باشد ؛ به ویژه اگر اسرار و اطلاعات به نحوی باشد که برای دشمن ، مقدمات نفوذ را فراهم کند و از این طریق به نظام و یا اجزای آن آسیب رساند ؛ که در این صورت ، گناه آن سنگین تر و کیفر آن تشدید می گردد و کم ترین کیفر آن سقوط است .
آنچنانکه امام صادق (ع) فرمودند: ” اِفشاءُ السِّرِّ سُقُوطٌ” ؛ [1] افشای راز موجب سقوط است .
این سقوط ممکن است سقوط فرد از نظر ما فوق او باشد ؛ به این معنی که به او اعتماد نکند و یا سقوط او از اداره باشد که منجر به اخراج او گردد.
حتی مطابق دستور اسلام ، باید از افشای اطلاعات و اسرار اداری و غیر اداری نزد همسر و نوکر خود نیز پرهیز نمود ؛ چرا که آنها نسبت به اسرار اداره ، نا محرمند .
امام امیر المومنین علی (ع) فرمودند : ” لا تُطلِِع زَوجَکَ وَ عَبدَکَ عَلی سِرِّکَ ” ؛[2]
به همسر و نوکرت هم رازت را نگو !
حاصل آنکه ، در صیانت از اطلاعات و اسناد ذخیره شده در اتوماسیون و بایگانی شده در فضای مجازی سازمان باید بشدت کوشا بود واز انتقال آن به غیر خود داری نمود ودقت نمود که هر فرد غیر مجازی _ حتی همسر و نوکر نیز – محل اعتماد محسوب نگردند .
[1] – تحف العقول ، ص 315
[2] – غررالحکم ، ج6 ، ص271
ویژه گیهای حضرت مسلم(ع) ثقه ومورد اعتمادحضرت اباعبد الله(ع) شجاعت تقید کامل به مسائل شرعی…
چند نکته از زندگی حضرت مسلم (ع) از خانواده فقیر بود چون عقیل وضع مالی…