اندیشه بنان

مدیریت و خدمت

)اِنَّ اللهَ اِصطَفاهُ عَلَیکُم وَ زادَهُ بَسطَةً فِی العِلمِ وَالجِسمِ([1]

در حقیقت خداوند او را بر شما برتری داده، و او را در دانش و نیروی بدن بر شما برتری بخشیده است.

پیامبر گرامی6:

مَن وَلّی شَیئاً مِن اُمُور المُسلِمینَ إلاّ اُتِی بِهِ یومَ القِیامَة وَ یداهُ مَغلُولَتانِ اِلی عُنُقِهِ لایفُکُّهُما اِلاّ عَدلٌ؛[2]

هر که ولایت و مسئولیت کاری از امور مسلمانان به او واگذار شود، روز قیامت او را در حالی که دستان او را به گردنش بسته‌اند می‌آورند و چیزی جز عدالت او را از غل و زنجیر آزاد نمی‌سازد.

مَنِ استَعمَلَ عامِلاً مِنَ المُسلِمینَ وَ هُوَ یعلَمُ اَنَّ فیهِم اَولَی بِذلِکَ مِنهُ وَ اَعلَمُ بَکِتابِ اللهِ وَ سُنَّةِ نَبِیهِ فَقَد خانَ اللهَ وَ رَسولَه وَ جَمیعَ المُسلِمینَ؛[3]

هر که در میان چند مسلمان یک نفرشان را رئیس قرار دهد و بداند در میان آن چند نفر کسی بهتر و لایق‌تر و عالم‌تر به کتاب خدا و سنت نبیش است، به خدا و رسولش و همه مسلمانان خیانت کرده است.

مَن وَلّی شَیئاًَ مِن اَمرِ اُمَّتی فَلَم ینصَح لَهُم وَ یجتَهِد لَهُم کَنَصیحَتِهِ لِنَفسِهِ کَبَّهُ اللهُ عَلی وَجهِهِ یومَ القِیامَةِ فِی النّار؛[4]

کسی که متولی کاری از کارهای امت من شود و همان‌طور که برای خود دل می‌سوزاند برای امت من دل نسوزاند و خیرخواهانه و با تلاش برای آنان قدم بر ندارد، خداوند در قیامت او را با صورت در آتش می‌اندازد.

امام علی7:

یحتاجُ الإمامُ إلی قَلبٍ عَقولٍ وَ لِسانٍ قَنُولٍ وَ جَنانٍ عَلی اِقامَةِ الحَقِّ صَنُولٍ؛[5]

رهبر نیازمند سه چیز است: قلب اندیشمند و متفکر، زبان گویا و دل پرجرئت و قاطع در برابر اجرای حق.

وَ اَشعِر قَلبَکَ الرَّحمَةَ لِلرَّعِیَّةِ وَ المَحَبَّةَ لَهُم وَ اللُّطفَ بِهِم وَ لاتَکونَنَّ عَلَیهَم سَبُعاً ضارِیاً تَغتَنِمُ اَکلَهُم؛[6]

(در نامه‌ای به مالک اشتر): دلت را از محبت به مردم و مهربانی و لطف در حق آنها پر گردان. مبادا مانند حیوان درنده در فکر دریدن آنان باشی.

مِن حَقِّ الرَاعی اَن یختارَ لِرَّعَیتِّهِ ما یختارَهُ لِنَفسِهِ؛[7]

از حقوق مردم بر حاکمشان این است که حاکم هر امری را که برای خود صلاح می‌داند، برای جامعه و مردم خود نیز همان را بخواهد.

امام صادق7:

مَن تَوَلّی اَمراً مِن اُمُورِ النّاسِ وَ فَتَحَ بابَهُ وَ رَفَعَ سِترَهُ وَ نَظَرَ فی اُمُورِ النّاسِ کانَ حَقّاً عَلَی اللهِ اَن یؤمِنَ رَوعَتَهُ یَومَ القِیامَةِ وَ یُدخِلَهُ الجَنَّةَ؛[8]

کسی که کاری از کارهای مردم به عهده‌اش گذاشته شود و او درِ محل کار خود را روی مردم باز کند، پرده‌ها و موانع را کنار بزند و با دقت به فکر و اصلاح امور مردم باشد، بر خداوند است که روز قیامت او را در امان قرار دهد و به بهشت برد.

[1] . سوره بقره، آیه 247.

[2] . عوالی اللئالی، ج1، ص366.

[3] . غررالحکم، ص342.

[4] . تاریخ بغداد، ج8، ص472.

[5] . غررالحکم، ص340.

[6] . نهج‌البلاغه، نامه53.

[7] . غررالحکم، ص344.

[8] . بحارالانوار، ج75، ص340.