اندیشه بنان

مهر زنان

)وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحلَةً فَأِن طِبنَ لَکُم عَن شَیءٍ مِنهُ نَفساً فَکُلُوهُ هَنیئاً مَریئاً([1]

و مهرهای زنان را با میل قلبی و به عنوان هدیه بدهید، اگر چیزی از آن را به رضای خاطر به شما ببخشند آن را نوش و گوارا مصرف نمایید.

پیامبرگرامی6:

أفضَلُ نِساءِ اُمَّتِی أصبَحُهُنَّ وَجها و أقَلُّهُنَّ مَهرا؛[2]

بهترین زنان امّت من، خوبروترین و کم مهریه‌ترین آنان هستند.

ثَلاثٌ مِنَ النِّسَاءِ یَرفَعُ اللهُ عَنهُنَّ عَذَابَ القَبرِ وَ یَکُونُ مَحشَرُهُنَّ مَعَ فَاطِمَةَ بِنتَ مُحَمَّدِ صَلی اللهِ عَلَیهِ وَ آله امرَأةٌ صَبَرَت عَلَی سُوءِ خُلُقِ زَوجِهَا وَ امرَأةٌ وَ هَبَت صَدَاقَهَا لِزَوجِهَا یُعطِی اللهُ تَعالَی لِکَلِّ وَاحِدَةٍ مِنهُنَّ ثَوَابَ ألفِ شَهِیدٍ وَ یَکتُبُ لِکُلِّ وَاحِدٍ مِنهُنَّ عِبَادَةَ سَنَة؛[3]

سه طایفه از زنانند که خداوند ایشان را عذاب نکند و با حضرت فاطمه سلام‌الله علیها بنت محمد6 محشورشان فرماید و به هر یک از ایشان ثواب هزار شهید و ثواب عبادت یک سال عنایت فرماید؛ زنی که بر غیرت شوهرش صبر کند، زنی که بر بداخلاقی شوهر صبر نماید و زنی که مهریه خود را به شوهر ببخشد.

أیَّمَا امرَأةِ وَ هَبَت صَدَاقَهَا لِزَوجِهَا فَلَهَا بِکُلِّ مِثقَالِ ذَهَبٍ کَأجرِ عِتقِ رَقَبَة؛[4]

هر زنی که مهریه خود را به شوهرش ببخشد، برای هر درهمی ثواب آزاد کردن بنده‌ای برایش منظور می‌گردد.

یا حَولا وَالَّذی بَعَثَنی بِالحَقِّ نَبیّاً وَ رَسولا ما مِن اِمرَةٍ ثَقُلَت عَلی زَوجِها اَلمِهرُ اِلاّ اَثقَلُ الله عَلَیها سَلاسِلَ مِن نّار؛[5]

ای حولا به آن خدایی که مرا بر حق به پیامبری مبعوث کرد زنی نیست که مهر سنگین بر عهده شوهرش بگذارد مگر این‌که خداوند زنجیرهای آتش بر گردن او گذارد.

امام علی7:

لاتِغالوا بَمهورُ النِّساءِ فَتَکونَ عَداوَة؛[6]

مهریه زن‌ها را سنگین نگیرید که موجب کدورت و دشمنی گردد.

امام صادق7:

اِنَّ مِن بَرَکَةِ المَراَةُ قِلَّةِ مِهرِها؛[7]

از برکات زن کمی مهریه اوست.

أمّا شُؤمُ المَرأةِ فَکَثَرَةُ‌ مَهرِها وعُقوقُ زَوجِها؛[8]

شومی و ناخجستگی زن، زیاد بودن مهریه او نافرمانی از شوهرش می‌باشد.

مَن اَمهَرَ مَهراً ثُمَّ لایَنوی قَضاءَهُ کانَ بِمَنزَلَةِ السّارِقِ؛[9]

کسی که مهریه‌ای (برای زن قرار دهد) و قصدش این باشد که به او ندهد او همانند دزد است.

امام رضا7:

اَیما مُومِنُ خَطَبَ اِلی اَخیهِ حُرمَةَ وَ بَذَلَ لَه خَمسَماةِ دِرهَمَ فَلَم یُزَوِّجهُ فَقَد عَقَهُ وَاستَحَقَّ مِن اللهِ عَزَّوَجَلَّ اِلاَّ یُزَوِّجُهُ حَوراء؛[10]

هر گاه مؤمنی از خانواده‌ی برادر مؤمنش خواستگاری کند و پانصد درهم جهت صداق بپردازد و او بر اثر کمی مهر نپذیرد بر او ستم کرده و سزاوار است خداوند او را از حورالعین محروم کند.

[1] . سوره نساء، آیه4.

[2] . وسائل الشیعه، ج7، ص362.

[3] . ارشاد القلوب إلی الصواب، ج1، 175.

[4] . ارشاد القلوب إلی الصواب، ج1، 175.

[5] . تحریر الوسیله، ج2، ص297.

[6] . وسائل‌الشیعه، ج15، ص11.

[7] . من لایحضره الفقیه، ج3، ص254.

[8] . معانی الأخبار: 152/1؛ منتخب‌ میزان‌الحکمة: 254.

[9] . فروع کافی، ج5، ص383.

[10] . بحار، ج103، ص348.