اندیشه بنان

پرستار و غذا دادن بیمار
یکی از ده ها کاری که پرستار نسبت به بیمار انجام می دهد “غذا دادن واطعام” است وهر کاری که پرستار در رابطه با سلامت وآرامش مریض انجام می دهد ارزشمند ودارای پاداش و ثواب است ؛ ولکن اطعام وغذا دادن امر مهمی است که در روایات از آن بصورت مستقل نام برده شد .
پیامبر (ص) فرمود:
مَن أطعَمَ مَریضاً شَهوَتَهُ أطعَمَهُ اللهُ مِن ثِمارِ الجَنَّةِ . (بحار ج 78، ص 224)
هرکس به بیمار غذای مورد طبع و خواستش بدهد ، خداوند متعال از میوه های بهشتی به او اطعام می کند.
اطعام بیمار آن قدر مهم است که پاداش آن اطعام در عالم آخرت است .
پرستار وقتی به بیمار غذا می دهد ودر کام بیمار گوارا می آید باید لذت این کار را در قیامت احساس نماید . لذا در میان آن همه پاداشها اطعام برگزیده می شود تا شخص پاداش کار خود را ببرد و به اهمیت کار خود که در دنیا انجام داد پی ببرد وشیرینی آن در کام او لذیذ آید .
البته اطعام بهشتی در عالم آخرت برای همه بهشتیان است و اختصاص به پرستار ندارد اما این حدیث به یک نکته مهم اشاره دارد وآن اینکه پرستار از “اطعام مستقیم” خداوند برخوردار است. یعنی علاوه بر آنکه از طعام بهشتی بهره مند است از اطعام مستقیم خداوندی هم برخوردار است یعنی چنانکه شهدارزق شان را از “عند ربهم” می گیرند ولذت می برند وبرای شان رزق ویژه است پرستاران هم طعام شان را مستقیم از خداوند کریم می گیرند واز آن لذت می برند . آری اَطعَمَهُ اللهُ تَعالی مِن ثِمارِ الجَنَّهِ . خود خداوند متعال آنان را اطعام می کند.