کتابخوانی

کتابخوانی

)اِقْرَأ بِاسْمِ رَبِّکَ اَلَّذِی خَلَقَ* خَلَقَ الاِنسانَ مَنْ عَلَقٍ* اِقْرَأ وَ رَبُّکَ اَلأکْرَمُ* اَلَّذی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ([1]

بخوان بنام پروردگارت که آفرید. انسان را از علق آفرید. بخوان و پروردگار تو کریم‌ترین است. همان کس که به وسیله قلم آموخت.

امام علی7:

اَلْکُتُبُ بَساتینُ العُلَماءِ؛[2]

کتاب‌ها بوستان‌های دانشمندان‌اند.

مَنْ تَسَلّی بِالکُتُبِ لَم تَفُتهُ سَلوَةُ؛[3]

کسی که با کتاب آرامش یابد، هیچ آرامشی را از دست نداده است.

امام صادق7:

یَأتی عَلَی النَّاسِ زَمانٌ هَرجٍ لایَأنِسونَ فیهِ إلاّ بِکُتُبِهِمْ؛[4]

روزگار پرآشوبی فرا می‌رسد که در آن روز مردم جز با کتاب‌های خود انس نمی‌گیرند.

اِحْفَظُوا بَکُتُبِکُمْ فَاِنَّکُم سَوفَ تَحْتاجُونَ اِلَیْها؛^[5]

کتاب‌هایتان را حفظ کنید زیرا که نیازمند آنها خواهید شد.

[1] . سوره علق، آیات 1ـ4.

[2] . غررالحکم و دررالکلم، ح991.

[3] . غررالحکم و دررالکلم، ح8126.

[4] . الکافی، ج1، ص52.

[5] . بحارالانوار؛ ج2، ص152.