خوب و بد

خوب و بد

)فَمَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّةٍ خَیراً یَرَهُ وَ مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّةٍ شَرَّاً یَرَهُ([1]

پس هر کس هم وزن ذره‌ای نیکی کند (نتیجه) آن را خواهد دید و هر کس هم وزن ذره‌‌ای بدی کند (نتیجه) آن را خواهد دید.

امام علی7:

إنَّ الْخَیْرَ وَ الشَّرَّ لایُعْرَفانِ إلاَّ بِالنّاسِ، فَإذا اَرَدْتَ أنْ تَعْرِفَ الْخَیْرَ فَاعْمَلِ الْخَیْرَ تَعْرِفْ اَهْلَهُ وَ إذا اَرَدْتَ أنْ تَعْرِفَ الشَّرَّ فَاعْمَلِ الشَّرَّ تَعْرِفْ اَهْلَهُ؛[2]

خوبی و بدی جز با مردم شناخته نمی‌شوند. پس اگر می‌خواهی خوبی را بشناسی، خوبی کن تا اهل آن را بشناسی و اگر می‌خواهی بدی را بشناسی، بدی کن، تا اهلش را بشناسی.

فاعِلُ الْخَیْرِ خَیْرٌ مِنْهُ وَ فاعِلُ الشَّرِّ شَرٌّ مِنْهُ؛[3]

خوبی کننده بهتر از خودِ خوبی و بدی کننده بدتر از خودِ بدی است.

مَن لَبِسَ الخَیرَ تَعَرّی مِنَ الشَّرَّ؛[4]

هر کس لباس «خوبی» به تن کند از «بدی» برهنه می‌گردد.

اِذا بَلَغَ الرَّجُلُ اَرْبَعینَ سَنَةً وَ لَمْ یَغْلِبْ خَیْرُهُ شَرَّهُ قَبَّلَ الشَّیطانُ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ قالَ: هذا وَجْهٌ لا یُفْلِحُ؛[5]

هر گاه انسان چهل ساله شود و خوبیش بیشتر از بدیش نشود، شیطان بر پیشانی او بوسه می‌زند و می‌گوید: این چهره‌ای است که روی رستگاری را نمی‌بیند.

اَلْخَیْرُ عادَةٌ وَالشَّرُّ لَجاجَةٌ؛[6]

خوبی عادت است و بدی لجاجت.

اَلا اِنَّ شَرَّ الشَّرِّ شِرارُ الْعُلَماءِ وَ اِنَّ خَیْرَ الخَیْرِ خیارُ الْعُلَماءِ؛[7]

بدانید که بدترین بدها، علمای بدند و بهترین خوبان علمای خوبند.

امام باقر7:

إنَّ الْخَیْرَ ثَقُلَ عَلی اَهْلِ الدُّنیا عَلی قَدْرِ ثِقْلِهِ فی مَوازینِهِم یَوْمَ القیامَةِ إنَّ الشَّرَّ خَفَّ عَلي اَهْلِ الدُّنْیا عَلی قَدْرِ خِفَّتِهِ فی مَوازینِهِم؛[8]

کار خوب بر مردم دنیا سنگین است، به  اندازه سنگینی آن در ترازوهای ایشان در روز قیامت و کار بد بر مردم دنیا سبک است، به اندازه سبکی آن در ترازوهایشان در قیامت.

امام صادق7:

مَنْ یَزْرَعْ خَیْرا یَحْصِدْ غِبْطَةً وَ مَنْ یَزْرَعْ شَرّا یَحْصِدْ نَدامَةً وَ لِکُلِّ زارِعٍ ما زَرَعَ؛[9]

هر کس خوبی بکارد، خشنودی درو می‌کند و هر کس بدی بکارد، پشیمانی درو می‌کند، هر کس هر چه بکارد، همان را برداشت می‌کند.

اَلْخَیْرُ کُلُّهُ اَمامَکَ وَ اِنَّ الشَّرَّ کُلَّهُ اَمامَکَ وَ لَنْ تَری الخَیْرَ وَ الشَّرَّ اِلاَّ بَعْدَ الاْخِرَةِ لاَنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ الْخَیْرَ کُلَّهُ فِی الْجَنَّةِ وَ الشَّرَّ کُلَّهُ فِی النّارِ؛[10]

همه خوبی‌ها و بدی‌ها در مقابل توست و هرگز خوبی و بدی واقعی را جز در آخرت نمی‌بینی، زیرا خداوند همه خوبی‌ها را در بهشت و همه بدی‌ها را در جهنم قرار داده است.

[1] . سوره زلزال، آیه 7ـ8.

[2] . بحارالانوار، ج۷۸، ص41، ح26.

[3] . نهج‌البلاغه، حکمت 32.

[4] . غررالحکم، ح8085.

[5] . مشکاة‌الانوار، ص295.

[6] . سنن ابن ماجه، ج1، ص80، ح221.

[7] . منیة المرید، ص137.

[8] . بحارالانوار، ج۷۱، ص215، ح13.

[9] . کافی، ج۲، ص458، ح19.

[10] . تحف‌العقول، ص306.